24-06-2015

Pra Moraima, sempre (de Celso Emilio Ferreiro)                   Para Moraima, siempre (de Celso Emilio Ferreiro)

Cantiga de Cantarías a Treu (Rocío Salgado, Xurxo Antúnez e Xerardo Santomé), estreada o 23/5/2015 na presentación en Coruxo (Vigo) da película documental Un traballador do século XX“.
Cantiga de Cantarías a Treu (Rocío Salgado, Xurxo Antúnez e Xerardo Santomé), estrenada el 23/5/2015 en la presentación en Coruxo (Vigo) de la película documental Un trabajador del siglo XX.

Xaneiro 1972, II
Cando quero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando semento a espranza.
Digo Moraima
e ponse azul a alba.

Cando quero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a noite é pechada.
Digo Moraima
e ponse a luz en marcha.

Cando quero chorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a anguria me abafa.
Digo Moraima
e ponse a mar en calma.

Cando quero surrir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a mañá é crara.
Digo Moraima
e ponse a tarde mansa.

Cando quero morrer
non digo nada.
E mátame o silencio
de non decir Moraima.

Onde o mundo se chama Celanova (1975)

Enero 1972, II
Cuando quiero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cuando siembro la esperanza.
Digo Moraima
y se pone azul el alba.

Cuando quiero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cuando la noche es cerrada.
Digo Moraima
y la luz se pone en marcha.

Cuando quiero llorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cuando la angustia me asfixia.
Digo Moraima
y el mar se pone en calma.

Cuando quiero sonreír
digo Moraima.
Digo Moraima
cuando la mañana es clara.
Digo Moraima
y la tarde se pone mansa.

Cuando quiero morir
no digo nada.
Y me mata el silencio
de no decir Moraima

Donde el mundo se llama Celanova (1975)

 

 

 

 

 

 

 

20-06-2015

Documento inédito escrito en Valencia (Venezuela) aos poucos días da morte de Celso Emilio. Os firmantes son amigos e compañeiros que loitaron con Celso Emilio contra os ANANOS.
Documento inédito escrito en Valencia (Venezuela) a los pocos días de la muerte de Celso Emilio. Los firmantes son amigos y compañeros que lucharon con Celso Emilio contra los ANANOS.

MIENTRAS LOS ENANOS SIGUEN SIENDO ENANOS, TÚ RECUERDO Y TÚ OBRA SE AGIGANTAN Y NOS DAN ÁNIMOS EN LA LUCHA, MAS CORAJUDA 
EN LA DISTANCIA, EN LA BÚSQUEDA DE UNA NUEVA DIMENSIÓN PARA NUESTRA TIERRA

                               DESCANSA EN PAZ

Celso Emilio,In Memoriam

11-06-2015

“Samba prá mocedade”. BENEDICTO e BIBIANO, Benedicto e Bibiano (Voces Ceibes). Fonoteca 92, El Correo Gallego – Editorial Compostela, Santiago, 1992. Musicado por Bibiano. Título do poema orixinal “Pra mocedade”.
“Samba para la Juventud” BENEDICTO y BIBIANO, Benedicto y Bibiano (Voces Ceibes). Fonoteca 92, El Correo Gallego – Editorial Compostela, Santiago, 1992. Musicado por Bibiano. Título del poema original “Para la juventud.”

Prá mocedade
Tendes que alcender un facho
de baril inconformismo.
Non, non, diredes decote
aos profesores de mitos,
que queren de contrabando
pasar falsos paradisos.

Non, non, diredes arreo
aos que van no seu machiño
cabalgando moi contentes
entre nubes de outimismo.

Non, non, debedes decir
aos que minten por oficio.
A verdá, soio a verdá
da terra na que vivimos,
labrada en berros de lume,
nascida en berce cativo.
A verdá, soio a verdá
da terra na que nascimos.

Viaxe ao país dos ananos 1968
Para la juventud
Tenemos que encender una antorcha
de robusto inconformismo.
No, no, diréis a diario
a los profesores de mitos
que quieren de contrabando
pasar falsos paraísos.

No, no, diréis siempre
a los que van en su machito
cabalgando muy contentos
entre nubes de optimismo.

No, no, debéis decir
a los que mienten por oficio.
La verdad, sólo la verdad
de la tierra en la que vivimos,
labrada en gritos de fuego,
nacida en cuna pequeña.
La verdad, sólo la verdad
de la tierra en la que nacimos.

Viaje al país de los enanos 1968

28-05-2015

Gabriel Celaya é, xunto con Blas de Otero e Celso Emilio Ferreiro, un dos poetas más representativos da poesía social española dos anos cincuenta. Iste é o seu poema “A poesía é un arma cargada de futuro”, do seu libro Cantos Íberos, cantada por Paco Ibáñez.

Gabriel Celaya es, junto con Blas de Otero y Celso Emilio Ferreiro, uno de los poetas más representativos de la poesía social de los años cincuenta. Este es su poema “La poesía es un arma cargada de futuro”, de su libro “Cantos Íberos“, cantada por Paco Ibáñez.

 

23-05-2015

F.M.G

OS FILLOS DE SllVIO

O ácrata, burgués de via estrelta.
sementou istes eidos de cizañas,
prantou sebes de insidias e patrañas
i-agora nós cargamos coa colleita:

Gandules ezquerdistas de dereita,
farsantes con careta de esilados,
lobls-homes de ovellas disfrazados,
carcundas, maricós de especies mil,
pasan con triste andar garda civil
todos xuntos, revoltosos, misturados .

En impúdico pauto amalgamados,.
o pícaro, o bribón, o proxeneta,
o sórdido trúan que os alcahueta,
o matador i-os fillos dos matados.

Todos tolleltos, todos emporcados
na mesma zarrumalla i-amasixo,
todos coa mesma faz de carapixo
falando o castelán do cagatinta,
velos ehí van coa sua imnobre pinta,
fillos da nai que os deu i-o pai que os fixo

Cantigas de Escarnio e Maldecir Edicións NÖS, Caracas 1968.
LOS HIJOS DE SllVIO

El ácrata, burgués de via estrecha.
sembró estos campos de cizañas,
plantó setos de insidias y patrañas
y ahora nosotros cargamos con la cosecha:

Gandules izquierdistas de derecha,
farsantes con careta de exilados,
lobis-hombres de ovejas disfrazados,
carcamales, maricones de especies mil,
pasan con su triste andar guardia civil
todos juntos, revoltosos, entremezclados .

En impúdico pacto amalgamados,.
el pícaro, el bribón, el proxeneta,
el sórdido trúhan que los alcahueta,
el matador y los hijos de los matados.

Todos tullidos, todos empuercados
en la  misma zarrumalla y amasijo,
todos con la misma faz de carapijo
hablando el castellano del cagatinta,
mira como van con su innoble pinta,
hijos de la madre que los dio y el padre que los hizo.

Cantigas de Escarnio e Maldecir Ediciones NÖS, Caracas 1968

O neto do Matarrá
Cando o vello zoqueiro remendón
–chamado por mal nome Matarrá–
soupo que un neto seu, o máis pasmón,
fora eleito reitor da Sociedá,
ficóu meditabundo,
co rostro asaz pasmado,
e alá na escura cova do ultramundo
onde está dando malvas o coitado,
púxose con pacencia
a escribir os palotes dunha carta
modelo de sabencia:
Meu neto: que mal raio non me parta
si comprendo iste choio.
A ti sempre te tiven por un burro
de testa periforme, duro croio
inxertado na ialma dun cazurro.
¿Cómo é posible entón
que o galego avisado e intelixente,
elexira un papón
pra Presidente?
Por máis que o meu caletre torpe escarbo
non poido comprender esas matracas.
¿É que se puxo parvo,
de sópeto, o galego de Caracas?

¿Acaso o teu cerebre, envase hidrópico,
armado en argamasa, duro bloque,
tornóuse luz solar no quente trópico
por arte de presión birli-birloque?
¿Qué pasóu pra que os fillos de Galicia
nombrasen un patrón que ten albarda?
Ó saber a noticia
da tua reitoría de alpabarda
sentín no peito o peso dunha lousa
e nos ollos o pranto,
pois nunca a Terra foi tan pouca cousa,
nin ti poideches nunca medrar tanto.

Cantigas de Escarnio e Maldecir, Edicións NÓS, Caracas 1968
O neto do Matarrá

Cuando el viejo zoquero remendón
–llamado por mal nombre Matarrá–
supo que un nieto suyo, el más pasmón,
fuera electo rector de la Sociedad,
quedó meditabundo,
con el rostro asaz pasmado,
y allá en la oscura cueva del ultramundo
donde está dando malvas el desventurado,
se puso con paciencia
a escribir los palotes de una carta
modelo de sabiduría:
Nieto mío: que mal rayo no me parta
si comprendo este asunto.
A ti siempre te tuve por un burro
de cabeza periforme, duro cuarzo
injertado en el alma de un cazurro.
¿Cómo es posible entonces
que el gallego avisado e inteligente,
eligiera un papanatas
para Presidente?
Por mucho que mi torpe caletre escarbo
no puedo comprender esas matracas.
¿Es que se ha puesto imbécil,
de pronto, el gallego de Caracas?

¿Acaso tú cerebro, envase hidrópico,
hecho de argamasa, duro bloque,
se tornó luz solar en el caliente trópico
por arte de presión birli-birloque?
¿Qué ha pasado para que los hijos de Galicia
nombrasen un patrón que tiene albarda?
Al saber la noticia
de tu rectoría de alpabarda
sentí en el pecho el peso de una losa
y en los ojos el llanto,
pues nunca la Tierra fue tan poca cosa,
ni tú pudiste nunca crecer tanto.

Cantigas de Escarnio e Maldecir, Ediciones NÓS, Caracas 1968 

 

09-05-2015

O profesor Antón García Fernández ven de publicar no seu blogue “Versos e Aloumiños”  un artigo referido a súa intervención en dous Congresos en E.E.U.U., nos cales presentou dous traballos sobre Celso Emilio.

Hai uns meses recibín unha bolsa duns poucos dólares da universidade na que traballo, a University of Tennessee at Martin, para iniciar un proxecto sobre a obra do poeta galego Celso Emilio Ferreiro, e como parte do contrato polos cartos que percibín, comprometinme a preparar dous traballos sobre dous dos libros distintos do celanovés para seren presentados en dúas conferencias académicas interestatais…

http://garciateijeiro.blogspot.com.es/2015/05/a-obra-de-celso-emilio-ferreiro-en.html

Versos e Aloumiños Ler máis

07-05-2015

Poema “Fóronse a puñeta” publicado en Caracas por ALËN (Alianza de Emigrantes Nacionalistas), nas Edicións en língua castelán para difundir en Venezuela e firmado por NESKEZAS COKHAN MORDHE, seudónimo de Celso Emilio.

Poema “Fóronse a puñeta” publicado en Caracas por ALËN (Alianza de Emigrantes Nacionalistas), en las Ediciones en lengua castellana para difundir en Venezuela y firmado por NESKEZAS COKHAN MORDHE, seudónimo de Celso Emilio.

        1

El mes de noviembre último
figurará en los anales
de nuestra pequeña historia
como data memorable,
pues el dia veinte ocho
desde el alba hasta la tarde
hubo en nuestra Sociedad
zafarrancho de combate
contra la taifa invasora,
gente vil y despreciable,
que con burdas artimañas
pretendia proclamarse
gobernante vitalicia
para eternizar sus fraudes
como en nuestra patria hicieron
el Caudillo y 
sus secuaces
                    2

No les sirvieron de nada
sus argumentos falaces
ni las sucias maniobras
ni las torpes falsedades
ni los votos fabricados
ni los sobornos procaces
ni los abusos chulescos
ni los berridos triunfales
ni los matones a sueldo
ni los taimados disfraces
con que encubrir intentaban
sus cataduras de gánsteres,
sus calañas delincuentes,
su vocación de hamponaje.
Cuando los hombres decentes,
los gallegos honorables,
dijeron. “basta de estiércol”,
ya no los  contuvo nadie,
arrasaron el tinglado
y la banda se fue al traste.
              3

Ahora amigos gallegos
viene lo más importante
Hay que administrar el triunfo
haciendole frente al trance
con sentido profiláctico
y justiciero talante.
No pueden quedar impunes
y sin castigos penales
tantos delitos y faltas
tantas infracciones graves.
tantas trampas y atropellos.
tantos hurtos y dislates.
tantas calumnias e injurias
de tantos hijos de madre
durante el cuatrienio negro
de recuerdo abominable .
Hay que revisar las cuentas,
verificar los balances,
saber quiénes sustrajeron
libros y datos contables;
comprobar a cuánto ascienden
los cohechos judiciales,
los gastos en francachelas,
fiestas,jolgorios, viajes;
saber. en una palabra,
cuánto nos costó este fraude,
amén de indagar a fondo
cuántos fueron los reales
que el atraco se llevó
pues hay indicios veraces
de que entonces se lucraron
no sólo los asaltantes;
y con todos los recaudos
llegarse a los tribunales
para pedir con justicia
se condene a los culpables
a unas largas vacaciones
encerrados en la cárcel.
                        4

Hemos de limpiar la casa
de delincuentes vulgares,
de policias franquistas
a sueldo de la Falange;
de buhoneros macarthistas,
de tahúres, maleantes,
delatores, timadores
.y otras materias fecales.
Si no lo hacéis así,
que Galicia os lo demande,
pues dirán que los gallegos
en lo que toca a lnmorales,
cómplices, encubridores,
alcahuetes y venales,
somos una especie única
con tragaderas iguales,
que en nada nos distinguimos
los buenos de los infames,
los nobles de los logreros,
los justos de los bergantes.
Pensarán que los gallegos
en Venezuela emigrantes
nos graduamos de lobos
con titulo de desleales
en un liceo de mierda
sobre un montón de cochambre,
y formamos todos juntos
una cuerda de mangantes,
de idiotas desaprensivos
y analfabetos unánimes

BRINDIS

Brindo por el mes glorioso
que al oprobio puso fin,
Alzo mi copa, dichoso,
en honor del matachín
que despachó al horroroso
conglomerado faccioso
de prosapia malandrín,
y digo el refrán famoso;
a todo puerco seboso .
le llega su San Martín.

ALËN