24-12-2014
Xornal “Atlántico Diario”
24-12-2014
Xornal “Atlántico Diario”
04-12-2014
Grazas a todos por axudarnos a difundir esta Obra senlleira da Música Galega da Resistenza.
01-12-2014
Lado A
Romance incompleto. Xavier/C.E. Ferreiro
No Vietnam. Benedicto/Lois Dieguez
O Umbral. X.Moscoso/X.Les
Ti Galicia. Miro
Vento de inxusticia. Guillermo
A Emigración. X. Rubia/M. Curros Enríquez
Lado B
A Historia do meu Pobo. J. Ignacio Sesto/Xulio Formoso
Un vento ven. J. Ignacio Sesto/Xulio Formoso
Cholo Peruan. Farruco Sesto/Xulio Formoso
Pandeirada ao Ché. Farruco Sesto/Xulio Formoso
Pola longa lonxanía. C.E. Ferreiro/Xulio Formoso
O dedo na Chaga. C.E. Ferreiro/Xulio Formoso
22-11-2014
María Soliña.
Texto de Celso Emilio Ferreiro.
Música de A. Paz Valverde.
Orquestación de Juan Durán.
Cristina Gallardo-Domâs, soprano.
Orquesta Gaos. Dir.: Fernando L. Briones
Maria Soliña
Polos camiños de Cangas
a voz do vento xemia:
ai, qué soliña quedache,
María Soliña.
Nos areales de Cangas
muros de noite se erguian :
ai, qué soliña quedache,
María Soliña.
As ondas do mar de Cangas
acedos ecos traguían:
ai,qué soliña quedache,
María Soliña.
As gueivotas sobre Cangas
soños de medo tecían:
ai, qué soliña quedache
María Soliña
Baixo os tellados de Cangas,
anda un terror de auga fría:
ai, qué soliña quedache
María Soliña.
Longa noite de pedra 1962
Maria Soliña
Por los caminos de Cangas
la voz del viento gemía:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
En los arenales de Cangas,
muros de noche se erguían:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
Las olas del mar de Cangas
ácidos ecos traían:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
Las gaviotas sobre Cangas
sueños de miedo tejían
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
Bajo los tejados de Cangas
anda un terror de agua fría:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
Longa noite de pedra 1962
29-10-2014
os vítores que ei de dar.
sei da historia que vivín.
dende o día que nacín.
da alma de cadaquén.
Onde o mundo se chama Celanova 1975
de la vida de cada uno.
Donde el mundo se llama Celanova 1975
10-10-2014
BUDIÑO E LUIS TOSAR – Hoxe Canto en Libertá (Vídeo)
Música: BUDIÑO
Voz: LUIS TOSAR
Letra: CELSO EMILIO FERREIRO, poema “Tí e mais eu”
Gravación incluída no disco SOTAQUE interpretada no Festival de la Luz 2013.
BUDIÑO Y LUIS TOSAR – Hoy canto en libertad (Vídeo)
Música: BUDIÑO
Voz: LUIS TOSAR
Letra: CELSO EMILIO FERREIRO, poema “Tú y yo”
Grabación incluída en el disco SOTAQUE interpretada en el Festival de la Luz 2013
(Non falemos dos bobos
que tódolo adeprenden nos libros.
Non falemos dos parvos
con cara de domingo;
nin dos sapientes memos,
nin dos túzaros listos,
nin do eterno mal gusto
dos probes novos ricos).
Falemos de tí e min
xa que vivimos.
Tí i eu nos ventos
e nos solsticios.
Tí i eu nos bosques
e nos ríos.
Tí i eu, historia
de corpos nidios.
Tí i eu, saudade
de álbores íntimos.
Tí i eu sin tempo
polo tempo que imos.
Tí i eu cantando,
chorando e rindo.
Longa noite de pedra 1962
(No hablemos de los bobos
que todo lo aprenden en los libros.
No hablemos de los estúpidos
con cara de domingo;
ni de los sabios memos,
ni de los huraños listos,
ni del eterno mal gusto
de los pobres nuevos ricos).
Hablemos de ti y de mi
ya que vivimos.
Tú y yo en los vientos
y en los solsticios.
Tú y yo en los bosques
y en los ríos.
Tú y yo, historia
de cuerpos limpios.
Tú y yo, añoranza
de amaneceres íntimos.
Tú y yo sin tiempo
por la época que vamos.
Tú y yo cantando,
llorando y riendo.
Larga noche de piedra 1962
03-10-2014
A República Galega 1931,documental de Lois Pérez Leira.
La República Gallega 1931,documental de Lois Pérez Leira.
Video PREMER/PULSAR

01-10-2014
La magia de la poesía, recopilación de poemas recitados polo locutor de radio Luis del Olmo, nos que se inclúe o poema Oración polos parvos de Celso Emilio.
La magia de la poesía, recopilación de poemas recitados por el locutor de radio Luis del Olmo, en los que se incluye el poema Oración por los tontos de Celso Emilio.
Oración polos parvos
Señor Dios ten piedá dos probes parvos
que non sabemos ren de xeometría
i embobados na música celeste
esquecemos a fórmula
do binomio de Newton.
Imos andando a trancas e barrancas
adeprendendo as cousas tristemente
por iste mundo adiante que fixeches
en sete días só, según os libros.
Eu son un pouco parvo, ben comprendo.
Nunca poiden saber para qué sirven
moitas cousas escuras que consintes.
Humildemente quixen preguntar
preguntas pequeniñas coma seixos
sobre os grilos que cantan incansábeles
e os amores dos peixes,
pero sempre chegaban unhos homes
carregados de textos
e mazacotes grises sapientísimos,
con datas rigurosas, datos certos,
horríbelmente certos, abafantes.
Mais ninguén me decía dos paxaros,
dos cávados, das froles, e desas nubes
que pousaches, Señor, sobre o meu teito.
Perdóanos, Señor, tanta parveza
e ten piedá de nós, dos probes parvos
que andamos os camiños das estrelas
cos ollos alcendidos
na bebedeira tépeda das fábulas.
E cando chegue a hora do Xuicio
á túa veira lévanos cos nenos,
cos santos inocentes, cos velliños,
e déixanos seguir ollando ao ceo,
modelando no vento doces sonos,
comoTi fas, Señor, dende o Principio.
O soño sulagado 1954
Oración por los tontos
Señor Dios ten piedad de los pobres tontos
que no sabemos nada de geometría
y embobados en la música celeste
olvidamos la fórmula
del binomio de Newton.
Vamos andando a trancas y barrancas,
aprendiendo las cosas trístemente
por el mundo adelante que tú hiciste
en sólo siete días, según los libros.
Yo soy un poco tonto, lo comprendo.
Nunca pude saber para qué sirven
muchas cosas oscuras que consientes.
Humildemente quería preguntarte
preguntas diminutas como cuarzos
acerca de los grillos que cantan incansables
y los amores de los peces,
pero siempre llegaban unos hombres
cargados de textos
y de mamotretos grises sapientísimos,
con fechas rigurosas, datos ciertos,
horriblemente ciertos, asfixiantes.
Pero nadie ma hablaba de los pájaros,
de los renacuajos, de las flores y de esas nubes
que posaste, Señor, sobre mi techo.
Perdónanos, Señor, tanta tontería
y ten piedad de nosotros, de los pobres tontos
que recorremos los caminos de las estrellas
con los ojos encendidos
en la tibia embriaguez de las fábulas.
Y cuando llegue la hora del Juicio,
llévame a tu vera con los niños,
con los santos inocentes, con los viejitos,
y déjanos seguir mirando al cielo,
modelando en el viento dulces sueños,
como Tú haces, Señor, desde el principio.
El sueño sumergido 1954
16-09-2014
Grafitti de Celso Emilio, que ten como autor a Abraham Caride, no barrio As Camelias de Ourense.
Grafitti de Celso Emilio, que tiene como autor a Abraham Caride, en el barrio Las Camelias de Ourense.

31-08-2014
Fai 35 anos falecía Celso Emilio na súa casa de Vigo. Deixamos iste poema na súa lembranza, musicado por Suso Vaamonde,” Xaneiro 1972“.
Hace 35 años fallecía Celso Emilio en su casa de Vigo. Dejamos este poema en su recuerdo, musicado por Suso Vaamonde. “Enero 1972″
Xaneiro 1972, II
Cando quero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando semento a espranza.
Digo Moraima
e ponse azul a alba.
Cando quero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a noite é pechada.
Digo Moraima
e ponse a luz en marcha.
Cando quero chorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a anguria me abafa.
Digo Moraima
e ponse a mar en calma.
Cando quero surrir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a mañá é crara.
Digo Moraima
e ponse a tarde mansa.
Cando quero morrer
non digo nada.
E mátame o silencio
de non decir Moraima
Onde o mundo se chama Celanova 1975.
Enero 1972, II
Cuando quiero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cuando siembro la esperanza.
Digo Moraima
y se poen azul el alba.
Cuando quiero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cuando la noche es cerrada.
Digo Moraima
y la luz se pone en marcha.
Cuando qiuero llorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cuando la angustia me asfixia.
Digo Moraima
y el mar se pone en calma.
Cuando quiero sonreír
digo Moraima.
Digo Moraima
cuando la mañana es clara.
Digo Moraima
y la tarde se pone mansa.
Cuando quiero morir
no digo nada.
Y me mata el silencio
de no decir Moraima.
Donde el mundo se llama Celanova 1975