Xa está aberta a convocatoria do II Premio Celso Emilio Ferreiro de poemas musicados.

▪ O creador ou creadora da composición gañadora recibirá un premio de 3.000 euros e unha peza de bronce.

BASES E INSCRICIÓNS: https://premio.celsoemilioferreiro.org/

25-03-2018

Veredevere / Guilherme e Bastardo, libro de 56 páxinas e CD con 12 cortes. Cun prefacio de Teresa Moure e deseños de Séchu Sende.
Veredevere / Guilherme e Bastardo, libro de 56 páginas y CD con 12 cortes. Con un prefacio de Teresa Moure y diseños de Séchu Sende.

Iste poema foi censurado na Edición do libro Antipoemas pubricado pola Colección Álamo en 1972, dempois de obter o Premio Álamo de Poesía.

O ATRACO

Non é certo que o home
descende do gorila.
Pero hai moitos gorilas
que descenden do home.

Mans arriba e boca abaixo o pobo.
Vimos a instalar o silencio,
cero preguntas, cero movementos,
porque isto é un atraco, estades a ver
as pistolas de gatillos propensos
a darlle gusto ao dedo.
Ao menor xesto
todos interfectos
sen distinción de sexos.

Porque este é o remedio
infalible e concreto
para impoñer a lei do retroceso,
o principio do pau e tente teso,
o salario do medo,
o debido respecto
ás armas e aos seus eventos.

Mans arriba e boca abaixo o pobo,
non perdamos máis tempo.
Controlaremos
as bolboretas e o vento,
as cópulas, os rezos,
a luz e o alimento.

Degolaremos
o pensamento.
Enxertaremos
a rosa remisa dos soños,
con alcumes abxectos
e serán nosos,
os vosos esqueletos.

Tan só vos deixaremos
os ollos, para que choredes por eles.

13 Poemas iracundos y una canción inesperada,
Separata da Revista Expediente Nº 2,Caracas 1970
Este poema fué censurado en la Edición del libro Antipoemas publicado por la Colección Álamo en 1972, después de obtener el Premio Álamo de Poesía.

EL ATRACO

No es cierto que el hombre
desciende del gorila.
Pero hay muchos gorilas
que descienden del hombre.

Manos arriba y boca abajo el pueblo.
Venimos a instalar el silencio,
cero preguntas. cero movimientos,
porque esto es un atraco, estáis viendo
las pistolas de gatillos propensos
a darle gusto al dedo.
Al menor gesto
todos interfectos
sin distinción de sexos.

Porque este es el remedio
infalible y concreto
para imponer la ley del retroceso,
el principio del palo y tente tieso,
el salario del miedo,
el debido respeto
a las armas y a sus eventos.

Manos arriba y boca abajo el pueblo,
no perdamos más tiempo.
Controlaremos
las mariposas y el viento.
las cópulas, los rezos,
la luz y el alimento.

Deqollaremos
el pensamiento.
Injertaremos
la rosa reticente de los sueños,
con apodos abyectos
y serán nuestros,
vuestros esqueletos.

Tan sólo os dejaremos
los ojos, para que lloréís por ellos.

13 Poemas iracundos y una canción inesperada,
Separata de la Revista Expediente Nº 2,Caracas 1970

 

13-03-2018

O poema “ALMA da TERRA” do libro Onde o mundo se chama Celanova está presente na Base Militar Gabriel de Castilla na Antártida en Isla Decepción.
El poema “ALMA de la TIERRA” del libro Donde el mundo se llama Celanova está presente en la  Base Militar Gabriel de Castilla de la Antártida en Isla Decepción.

 

20180114_182057

 

IMG-20180217-WA0037.1

Alma da terra
Lonxana Celanova vinculeira,
torre ebúrnea da miña mocedade,
cando te lembro sai da súa toqueira
coma un furón de soños, a saudade.

Unha chuvia monótona e tristeira
cai decote na miña intimidade,
e sinto que unha sombra silandeira,
coma un solpor o meu esprito invade.

Quero voltar a ti, nai garimosa,
colo natal, arxila rumorosa,
pra acalar esta anguria que me berra

dende o fondo da noite estrelecida,
pedindo amor, pregando fe de vida
pra ser eternamente alma da terra.

Caracas 1971
Alma de la tierra
Lejana Celanova mayorazga,
torre ebúrnea de mi juventud,
cuando te recuerdo sale de su madriguera,
como un hurón de sueños, la saudade.

Unha lluvia monótona y tristona
cae sin cesar sobre mi intimidad,
y siento que una sombra silenciosa,
coma un atardecer mi espíritu invade.

Quiero volver a ti, madre cariñosa,
regazo natal, arcilla rumorosa,
para acallar esta angustia que me grita

desde lo hondo de la noche rutilante,
pidiendo amor, rogando fe de vida
para ser eternamente alma de la tierra.

Caracas 1971

19-02-2018PORGALEUZCA, Coro Universitario Galego de Barcelona0001

Libro-Disco: PORGALEUZCA
Editor: Maratón Estudios 1996
Confección: Bule-Bule Produccións
Producción: César del Caño
Impresión CD: Masters Record
Producción Executiva: Coro Universitario Galego de Barcelona
Libro-Disco: PORGALEUZCA
Editor: Maratón Estudios 1996
Confección: Bule-Bule Produccións
Producción: César del Caño
Impresión CD: Masters Record
Producción Ejecutiva: Coro Universitario Galego de Barcelona

María Soliña
Polos camiños de Cangas
a voz do vento xemia:
ai, qué soliña quedache,
María Soliña.

Nos areales de Cangas
muros de noite se erguian :
ai, qué soliña quedache,
María Soliña.

As ondas do mar de Cangas
acedos ecos traguían:
ai,qué soliña quedache,
María Soliña.

As gueivotas sobre Cangas
soños de medo tecían:
ai, qué soliña quedache
María Soliña

Baixo os tellados de Cangas,
anda un terror de auga fría:
ai, qué soliña quedache
María Soliña.

Longa noite de pedra 1962

Maria Soliña
Por los caminos de Cangas
la voz del viento gemía:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.

En los arenales de Cangas,
muros de noche se erguían:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.

Las olas del mar de Cangas
ácidos ecos traían:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.

Las gaviotas sobre Cangas
sueños de miedo tejían
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.

Bajo los tejados de Cangas
anda un terror de agua fría:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.

Larga noche de piedra 1962

 

 

 

 

:

17-02-2018

Poema descoñecido  de Celso Emilio escrito cando tiña 19 anos, artigo publicado polo Profesor Ramón Nicolás en Caderno da Crítica.
Poema desconocido de Celso Emilio escrito cuando tenía 19 años, artículo publicado por el Profesor Ramón Nicolás en Caderno da Crítica

 

¡Oh, mayo de Curros
con q-anseas te espero!,
teu mayo con frores
e verde nos eidos
teu mayo cun povo
d`o fisco redento;
teu mayo sin proves,
que ximan famentos.

¡Oh  mayo de Curros
con q-ánseas te quero!,
por bo e por xusto
por grande por tenro.
Pero por desgracia
teu maio está lexos:
pois aínda fai frío…
inda estamos no inverno…

Por q-inda hay ilotas
sin lus n`as ideas
que siguen forxando
suas propias cadeas.
Sigue sendo Galicia
unha quinta, un feudo
y-os proves paisanos
siguen sendo sereos.

Sigu-habendo frades
sigu-habendo cregos
-ises paxaros tráxecos,
ises paxaros negros-
que mercan as almas
e venden os ceos.

Sigu-habendo iglesias
campanas y-e infernos
sigu-habendo bruxas
beatas y-e demos.
¡Oh mayo de Curros
con q-anseas t`espero!

Teu mayo sonado…
d`un pobo liberto
d`un pobo sin fame
d`un pobo redento.
Pero aínda fai frio…
inda estamos no inverno.

Celso Emilio Ferreiro Míguez
Celanova 28 – 5 – 1931

 

¡Oh, mayo de Curros
con que ansias te espero!,
tu mayo con flores
y verde en los campos
tu mayo con pueblo
del fisco redento;
tú mayo sin pobres,
que giman hambrientos.

¡Oh  mayo de Curros
con que ánsias te quiero!,
por bueno y por justo
por grande por tierno.
Pero por desgracia
tu mayo está lejos:
pues aún hace frío…
todavía estamos en invierno…

Por que aún  hay ilotas
sin luz en las ideas
que siguen forjando
sus propias cadenas.
Sigue siendo Galicia
una finca, un feudo
y los pobres paisanos
siguen estando serenos.

Sigue-habiendo frailes
sigue-habiendo clérigos
-eses pájaros trágicos,
eses pájaros negros-
que compran las almas
y venden los cielos.

Sigue-habiendo iglesias
campanas e infiernos
sigue-habiendo brujas
beatas y demos.
¡Oh mayo de Curros
con que-ansias te espero!

Tu mayo sonado…
de un un pueblo liberto
de un pueblo sin hambre
de un pueblo redento.
Pero aún hace frio…
todavía estamos en invierno. 

Celso Emilio Ferreiro Míguez
Celanova 28 – 5 – 1931

19-01-2018

Letra: Celso Emilio Ferreiro
Música e Voz: Los Tamara
Selo:  Doblón
Ano Publicación: 1991
Letra: Celso Emilio Ferreiro
Música y Voz: Los Tamara
Sello:  Doblón
Año Publicación: 1991

 

 

Maria Soliña
Polos camiños de Cangas
a voz do vento xemia:
ai, qué soliña quedache,
María Soliña.

Nos areales de Cangas
muros de noite se erguian :
ai, qué soliña quedache,
María Soliña.

As ondas do mar de Cangas
acedos ecos traguían:
ai,qué soliña quedache,
María Soliña.

As gueivotas sobre Cangas
soños de medo tecían:
ai, qué soliña quedache
María Soliña

Baixo os tellados de Cangas,
anda un terror de auga fría:
ai, qué soliña quedache
María Soliña.

Longa noite de pedra 1962
Maria Soliña
Por los caminos de Cangas
la voz del viento gemía:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.

En los arenales de Cangas,
muros de noche se erguían:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.

Las olas del mar de Cangas
ácidos ecos traían:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.

Las gaviotas sobre Cangas
sueños de miedo tejían
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.

Bajo los tejados de Cangas
anda un terror de agua fría:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.

Larga noche de piedra 1962

 

 

 

 

30-11-2017

Autor:      Beto Luaces
Editorial: Bolanda, Vigo Octubro 2017
Páxinas: 438

Scan0001

Neste primeiro libro de Beto Luaces, cuxa trama se desenvolve na ciudade de VIGO, Celso Emilio e algúns dos seus poemas forman parte da historia.

O arquitecto Senén Barreiro, descubre que o mundo da emigración galega en Caracas, cando menos unha parte dela, non é como decote se contou de maneira oficial.
En este primer libro de Beto Luaces, cuya trama se desenvuelve en la ciudad de VIGO,Celso Emilio y algunos de sus poemas forman parte de la historia.
El arquitecto Senén Barreiro, descubre que el mundo de la emigración gallega en Caracas, cuando menos una parte de ella, no es como se contaba de manera oficial.

20-11-2017

Poema: “Requiem”
Versión: SUSO VAAMONDE (en directo),
Disco: Nin rosmar un laído.
Edición: Movieplay-Xeira, Madrid, 1977.
Musicación: Suso Vaamonde.
Poema: “Requiem”
Versión: SUSO VAAMONDE (en directo),
Disco: Nin rosmar un laído.
Edición: Movieplay-Xeira, Madrid, 1977.
Musicación: Suso Vaamonde.


Requiem
Paco Pixiñas, zorro confeso,
fuche en carroza pra o cimenterio.
Tanto rillar na carne de cocho,
tanto rillar, matoute un arrouto.

Un torozón finou cos teus días,
cómo te alcontras Paco Pixiñas.
Púñache os cornos seica a parenta,
síguechos pondo, postmortem, seica.

Das malas língoas non fagas precio,
durme tranquilo no teu sartego.

Vendiche vento, vendiche leria,
todo o vendiche, menos decencia.
Todo ten precio, todo se compra,
todo se vende, menos vergonza.

Diñeiro podre non fai mercede,
alma mesquiña todo o empodrece.

Cómo che vai cariña de entroido,
tanto aforrar pra agora estar morto.

A nosa terra nada che debe,
nada lle importa que alá te quedes
dándolle estrume ó chan alleo
pois a Galicia sóbralle esterco.

Si fuche povo, díl desertache,
Paco Pixiñas, Requiescat in pace.

Cimenterio Privado, Roi Xordo  Xenevra 1973
Requiem
Paco Pixiñas, zorro confeso,
fuiste en carroza para el cementerio.
Tanto roer en la carne de cerdo,
tanto roer, que te mató un eructo.

Un cólico acabó con tus días,
cómo te encuentras Paco Pixiñas.
Te ponía los cuernos, dicen, la parienta,
y te los sigue poniendo, postmortem, dicen.

De las malas lenguas no hagas caso,
duerme tranquilo en tú sepulcro.

Vendiste viento, vendiste verborrea,
todo lo vendiste, menos decencia.
Todo tiene precio, todo se compra,
todo se vende, menos vergüenza.

Dinero podrido no hace merced,
alma mezquina todo lo pudre.

Cómo te va carita de entruejo,
tanto ahorrar para ahora estar muerto.

Nuestra Tierra nada te debe,
nada le importa que ahí te quedes
dándole estiércol al suelo ajeno
pues a Galicia le sobra estiércol.

Si fuiste pueblo, de él desertaste,
Paco Pixiñas, Requiescat in pace.

Cementerio Privado, Roi Xordo Ginebra 1973

 

 

08-10-2017

Xosé Quintas Canella

Disco: Homenaxe a Celso Emilio Ferreiro
Edición: Sons Galiza 1989
Producción: Eloi Caldeiro

Disco: Homenaje a Celso Emilio Ferreiro
Edición: Sons Galiza 1989
Producción: Eloi Caldeiro

Á memoria de Aquilino Iglesias Albariño

Eiquí será
Quero morrer eiquí (cando me chegue
a hora da viaxe que me agarda).
Eiquí niste silencio
de pombas arroladas,
niste vento que dorme nos piñeiros
un profundo soño de arelanzas.

Quero morrer eiquí cos ollos postos
no fumegar das tellas, na borralla
do tempo, frente a frente
de mín, aberta a ialma
aos latexos das horas, nunha tarde
ateigada de arpas.

Van e veñen as nubes viaxeiras,
as anduriñas pasan.
O pandeiro da chuvia
repenica unha maina
melodía de outono,
que no roncón do río se acompasa.

Quero morrer eiquí. Ser sementado
nesta miña bisbarra.
Finar eiquí o meu cansancio acedo,
pousar eiquí pra sempre as miñas azas.

Longa noite de pedra 1962
Eiquí será
Quiero morir aquí (cuando me llegue
la hora del viaje que me espera).
Aquí en este silencio
de palomas arrulladas,
en este viento que duerme en los pinos
un profundo sueño de anhelos.

Quiero morir aquí con los ojos puestos
en el humear de las tejas, en la ceniza
del tiempo, frente a frente
de mí, abierta el alma
al latir de las horas, en una tarde
llena de arpas.

Van y vienen las nubes viajeras,
las golondrinas pasan.
El pandero de la lluvia
toca una mansa
melodía de otoño,
que se acompasa en el roncón del río.

Quiero morir aquí. Ser sembrado
de esta mi comarca.
Acabar aquí mi cansancio amargo,
posar aquí para siempre mis alas.

Larga noche de piedra 1962

19-09-2017

A Banda da loba

Xiana Lastra :(voz)
Estela Rodríguez :(violín)
Andrea Porto : (guitarra e baixo)
Inés Mirás :(guitarra e teclado)
Marcela Porto :(percusión)
Cantiga composta coa letra do poema de Celso Emilio Ferreiro do mesmo nome.
Audio gravado e mesturado en Son Natural (Angueira de Castro) en setembro e outubro de 2016.
Porque as reivindicacións de Celso Emilio seguen a ser hoxe as nosas.
Xiana Lastra :(voz)
Estela Rodríguez :(violín)
Andrea Porto : (guitarra y bajo)
Inés Mirás :(guitarra y teclado)
Marcela Porto :(percusión)
Cantiga compuesta con letra del poema de Celso Emilio Ferreiro del mismo nombre.
Audio grabado y mezclado en Son Natural (Angueira de Castro) en septiembre y octubre de 2016.
Porque las reivindicaciones de Celso Emilio siguen siendo hoy las nuestras.

 

Abrente
A lua espreita
dende a baranda
a noite vaise
i o galo canta.

Un novo día
na porta agarda,
día de todo,
vispra de nada.

O día pensa
que o mundo é seu
e cada día
leva algo meu.

Imos andando
día tras día,
mentras a morte
a fouce afía.

Noite pequena,
día longal,
cando amañece
algo acontece
pra ben ou mal.

Cartafol de Poesía 1936
Amanecer
La luna atisba
desde la baranda,
la noche se retira
y el gallo canta.

Un nuevo día
en la puerta aguarda,
día de todo,
víspera de nada.

El día cree
que el mundo es suyo
y cada día
se lleva algo mío.

Vamos andando
día tras día,
mientras la muerte
su hoz afila.

Noche pequeña
día largo,
cuando amanece
algo acontece
para bien o mal.

Cartafol de Poesía 1936