17-03-2019

Música, Voz e Guitarra: Suso Vaamonde
Disco: Limiar
Edición: Dial Disco S.A. 1979
Música, Voz y Guitarra: Suso Vaamonde
Disco: Limiar
Edición: Dial Disco S.A. 1979

Limiar
A xeito de S.O.S.
falo na madrugada:
Pechái tódalas portas
e que xa ninguén saia.

Sin a seiva nutricia
esmorecen as gallas.
Arbre antigo, Galicia,
fendérono as machadas.

Unha ponla no mundo,
outra ponla na casa.
A ponla de alén mar
é soio unha metáfora.

O povo quere terra
coma Anteo na fábula.
A terra quere povo
para ser fecundada.

Nunca virá de fora
remedio ou espranza.

Si o noso pobo morre
quedámonos sin patria,
pois patria e pobo son
o mesmo en dúas palabras.

Pechái tódalas portas
e que xa ninguén saia.

Viaxe ao país dos Ananos 1968
Preliminar
A modo de S.O.S.
hablo en la madrugada:
Cerrad todas las puertas
y que ya nadie salga.

Sin la savia nutricia
desfallecen las ramas.
Árbol antiguo,Galicia,
lo hendieron las hachas.

Una rama en el mundo,
otra rama en la casa.
La rama de allende el mar
es solo una metáfora.

El pueblo quiere tierra
como Anteo en la fábula.
La tierra quiere pueblo
para ser fecundada.

Nunca vendrá de fuera
remedio o esperanza.

Si nuestro pueblo muere
nos quedamos sin patria,
pues patria y pueblo son
lo mismo en dos palabras.

Cerrad todas las puertas
y que ya nadie salga.

Viaje al país de los Enanos 1968

 

 

08-04-2016

Canta: Suso Vaamonde
Música: Suso Vaamonde
Disco: Celso E. Ferreiro
Edita: DIAL DISCOS S.A., 1980
Canta: Suso Vaamonde
Música: Suso Vaamonde
Disco: Celso E. Ferreiro
Edita: DIAL DISCOS S.A., 1980

Bande
                                         Pra Alfonso Santalices,
                                         meu vello amigo.
Alá enriba está Bande
coma unha estampa antiga
dibuxada no aire.

Pendurada do vento,
Bande das verdes corgas
cinguidas de silencio.

A maina primavera
alcende fogueiradas
de froles amarelas.

Altas terras da Limia
dos outonos dourados
e das chousas sombrizas.

Nas encostas da serra
branquexan os xestedos
coma río de néboa..

Nos camiños do Vieiro
onde o corisco funga
ten o seu pazo o inverno.

Vila noble e labrega,
das touzas avesías
i as paisaxes esgrevias.

Alá embaixo, entre seixos,
pasa o río cantando
unha canción de arrieiro.

Adeus, voume alonxando,
anque por fora ledo,
por dentro vou chorando.

Quén poidera mirarte
dende a cume do outeiro
Santa Comba de Bande.

O libro dos Homenaxes 1979 

Bande
                                                   
Para Alfonso Santalices,
                                                   mí viejo amigo
Allá está Bande

como una estampa antigua
dibujada en el aire.

Colgada del viento,
Bande de verdes altozanos
ceñidos de silencio.

La mansa primavera
enciende fogatas
de flores amarillas.

Altas tierras de Limia,
de los dorados otoños
y de matojos en sombra.

En las laderas de la sierra
blanquean las retamas
como río de niebla.

En los caminos del Vieiro
donde el aguacero gruñe
tiene su pazo el inveierno.

Villa noble y labriega
de arboledas sombrías
y paisajes altivos.

Allá abajo, entre guijarros,
pasa el río cantando
una canción de arriero.

Adiós, me voy alejando
aunque por fuera contento,
por dentro voy llorando.

Quién pudiera mirarte
desde la cumbre del otero,
Santa Comba de Bande.

El libro de los Homenajes 1979 

 

 

 

23-03-2016

Disco: Libremente, Editor Xosé Aldea,Febreiro 2016
Batería,teclados,acordeón e percusión: Lydia Botana (Bolboreta).
Guitarras,cavaquinho e voz: Leonardo Fdez. (Leo).
Voz: Sergio Regos ´O García´.
Colabouracións: Xosé L. Rivas (Mini) e Baldomero Iglesias (Mero)
Disco: Libremente, Editor Xosé Aldea,Febrero 2016
Batería,teclados,acordeón y percusión: Lydia Botana (Bolboreta).
Guitarras,cavaquinho y voz: Leonardo Fdez. (Leo).
Voz: Sergio Regos ´O García´.
Colaboraciónes: Xosé L. Rivas (Mini) e Baldomero Iglesias (Mero)

Nota necrolóxica
Deron os abecedarios
a nova da túa morte,
meu vello can de palleiro,
meu vello can de palleiro,
abandonado da sorte.

Un poeta sin fortuna
morto de morte matada
mentras soñaba coa terra,
mentras soñaba coa terra,
malferida a malpocada.

A moura necroloxía
resultou ser unha trola
da xente anana e mezquiña,
da xente anana e mezquiña,
a quen o teu verbo esfola.

Xente á que debes decirlle
surrindo e sin acritude:
os mortos que vós matades,
os mortos que vós matades,
gozan de boa saúde.

Pode o corpo ser vencido,
pode o dereito ser torto,
mais o lume que alampea,
mais o lume que alampea,
xamais o veredes morto.

Cimenterio privado,Edicións Roi Xordo,Xenevra 1973
Nota necrológica
Dieron los diarios
la nueva de tú muerte
mi viejo perro de pajar,
mi viejo perro de pajar,
abandonado por la suerte.

Un poeta sin fortuna
muerto de muerte violenta
mientras soñaba con su tierra,
mientras soñaba con su tierra,
malherida la infeliz.

La negra necrología
resultó ser una mentira
de gente enana y mezquina,
de gente enana y mezquina,
a quién tú verbo desolla.

Gente a la que debes decirle
sonriendo y sin acritud:
los muertos que vos matáis,
los muertos que vos matáis,
gozan de buena salud.

Puede el cuerpo ser vencido,
puede el derecho ser torcido,
pero la lumbre que relampaguea,
pero la lumbre que relampaguea,
jamás la veréis muerta.

Cementerio Privado,Ediciones Roi Xordo,Ginebra 1973

Libremente, Labregos no tempo dos Sputknics0001

07-03-2016

BOLBORETA.
Disco: EP Metamorfose, A Coruña 2015.
Arranxo: Lydia Botana.
Colaboración: Pdrito Erazo.
BOLBORETA.
Disco: EP Metamorfose, A Coruña 2015.
Arreglo: Lydia Botana
Colaboración: Pdrito Erazo.

 

Irmáus
Camiñan ao meu rente moitos homes.
Non os coñezo. Sonme estranos.
Pero tí, que te alcontras alá lonxe,
máis alá dos desertos e dos lagos,
máis alá das sabanas e das illas,
coma un irmáu che falo.

Si é túa a miña noite,
si choran os meus ollos o teu pranto,
si os nosos berros son igoales,
coma un irmáu che falo.
Anque as nosas palabras sean distintas,
e tí negro i eu branco,
si temos semellantes as feridas,
coma un irmáu che falo.

Por enriba de tódalas fronteiras,
por enriba de muros e valados,
si os nosos soños son igoales,
coma un irmáu che falo.

Común temos a patria,
común a loita, ambos.
A miña mau che dou,
coma un irmáu che falo.

Longa noite de pedra 1962
Hermanos
Caminan a mí lado muchos hombres.
No los conozco. Me son extraños.
Pero tú, que te encuentras allá lejos,
máis allá de los desiertos y de los lagos,
más allá de las sabanas y de las islas,
como un hemano te hablo.

Si es tuya mi noche,
si lloran mis ojos tus llanto,
si nuestros gritos son iguales,
como un hermano te hablo.
Aunque  nuestras palabras sean distintas,
y tú negro y yo blanco,
si tenemos semejantes las heridas,
como un hermano te hablo.

Por encima de tódas las fronteras,
por encima de muros y vallados,
si nuestros sueños son iguales,
como un hermano te hablo.

Común tenemos la patria,
común la lucha, ambos.
Mi mano te doy,
como un hermano te hablo.

Larga noche de piedra 1962

 

 

25-02-2016

Grupo: ZENZAR,
Disco: Camiñando entre serpes, Maio 2015
Disco grabado no estudio Escola.
Co-producción:
 Javier Abreu e  M. Dourado de axudante.
Colaboraron: Vituco Neira voz, Miguel Duarte guitarra e Xan ao saxo, todos eles de Ruxe Ruxe, e tamén Xosé M. Ares á gaita, Gende Beat á voz e beat box.
Grupo: ZENZAR,
Disco: Caminando entre serpientes, Mayo 2015
Disco grabado en el estudio Escola.
Co-producción:
 Javier Abreu y M. Dourado de ayudante.
Colaboraron: Vituco Neira voz, Miguel Duarte guitarra y Xan al saxo, todos ellos de Ruxe Ruxe, y también Xosé M. Ares a la gaita, Gende Beat la voz y beat box.

 

NON
Si dixese que si,
que todo está moi ben,
que o mundo está moi bon,
que cada quén e quén…

Conformidade.
Ademiración.
Calar, calar, calar,
e moita precaución
Pero NON, NON , NON
Si dixese que acaso
as cousas son así,
porque sí,
veleí,
e non lle demos voltas.

Si aquil está enriba
i aquil outro debaixo
é por culpa da vida.
Si algunos, van de porta en porta
cun saco de cinza ás costas
é por que son unhos docas.
Pero NON, NON, NON

Si dixera que sí…
Entón sería o intre
de falar seriamente
da batalla das froles
nas festas do patrón.
Pero NON, NON , NON

Longa noite de pedra 1962
NO
Si dijese que sí,
que todo está muy bien,
que el mundo está muy bien,
que cada cual es cada cual…

Conformidad.
Admiración.
Callar, callar, callar,
y mucha precaución.
Pero NO, NO ,NO
Si dijese que acaso
las cosas son así,
porque sí
y ahí están
y no le demos vueltas.

Si aquel está arriba
y aquel otro abajo
es por culpa de la vida.
Si algunos van de puerta en puerta
con un saco de cenizas a cuestas
es porque son unos estúpidos
Pero NO, NO, NO

Si dijera que sí…
Entonces sería el momento
de hablar seriamente
de la batalla de flores
en las fiestas del patrón.
Pero NO, NO, NO.

Larga noche de piedra 1962

 

31-01-2016

Grupo: ZENZAR
D
isco: Rockanrol (2002)
Manolo García: Batería
Xosé A. Bocixa: Voz.
Paco Cerdeira: Guitarra e voces
Mario Grela: Guitarra e voces
Jose A. Regueiro “Tabe”: Baixo
Grupo: ZENZAR
Disco: Rockanrol (2002)
Manolo García: Batería
Xosé A. Bocixa: Voz.
Paco Cerdeira: Guitarra y voces
Mario Grela: Guitarra y voces
Jose A. Regueiro “Tabe”: Bajo

FALO EN NOME DA TERRA
Entrei naquil local aclimatado
en busca dos irmáus da emigración.
Ao velos todos xuntos nun montón
berrei esperanzado:
–Falo en nome da Terra, homes de ben…
Non me escoitou ninguén.

Fardados con exóticas albardas,
falando nun idioma estrafalario,
trocaron o seu mundo proletario
polo mundo sin fe dos alpabardas.
–Falo en nome da Terra, homes de ben…
Non me escoitou ninguén.

Esqueceran o tempo da probeza
i a fala dos abós; pro non sabían
a vileza sin fin en que vivían
agora que eran parias da riqueza.
–Falo en nome da Terra, homes de ben…
Non me escoitou ninguén.

Topenexando baixo escuros veos
aquiles seres moles, casi vermes,
coa voz neutral i o corazós inermes
vexetaban sin luz, torpes i alleos.
–Falo en nome da Terra, homes de ben…
Non me escoitou ninguén.

Viaxe ao País dos Ananos 1968
HABLO EN NOMBRE DE LA TIERRA
Entré en aquel local aclimatado
en busca de los hermanos de la emigración.
Al verlos juntos en un montón
grité esperanzado:
-Hablo en nombre de la Tierra, hombres de bien…
No me escuchó nadie.

Fardados con exóticas albardas,
hablando un idioma estrafalario,
cambiaron su mundo proletario
por el mundo sin fe de los papanatas.
-Hablo en nombre de la Tierra, hombres de bien…
No me escuchó nadie.

Habían olvidado el tiempo de la pobreza
y el idioma de los abuelos; pero no sabían
la vileza sin fin en que vivían
ahora que eran parias de la riqueza.
-Hablo en nombre de la Tierra, hombres de bien…
No me escuchó nadie.

Dando cabezadas bajo los oscuros velos
aquellos seres blandos, casí gusanos,
con la voz neutral y los corazones inermes
vegetaban sin luz, torpes y ajenos.
-Hablo en nombre de la Tierra, hombres de bien…
No me escuchó nadie.

Viaxe al País de los Enanos 1968

 

 

 

28-01-2016

Música: Australia
Voz: Javier Lago
Piano: Irene Pérez

 

 

Eu en ti
Eu xa te busquéi
cando o mundo era unha pedra intaita.
Cando as cousas buscaban os seus nomes,
eu xa te buscaba.

Eu xa te procuréi
no comezo dos mares e das chairas.
Cando Dios procuraba compañía
eu xa te procuraba.

Eu xa te chamei
cando soio a voz do vento soaba.
Cando o silenzo chamaba polas verbas,
eu xa te chamaba.

Eu xa te namoréi
cando o amor era unha folla branca.
Cando a lúa namoraba as outas cumes,
eu xa te namoraba.

Sempre,
dende a neve dos tempos,
eu, na túa ialma.

O soño sulagado 1954
Yo en tí
Yo te he buscado
cuando el mundo era una piedra intacta.
Cuando la cosas buscaban sus nombres,
ya te buscaba yo.

Yo te he procurado.
en el comienzo de los mares y de las llanuras.
Cuando Dios procuraba compañía
ya te procuraba yo.

Yo te he llamado
cuando solamente sonaba la voz del viento.
Cuando el silencio llamaba por las palabras,
ya te llamaba yo.

Yo te he enamorado
cuando el amor era una hoja en blanco.
cuando la luna enamoraba las altas cumbres,
ya te enamoraba yo.

Siempre,
desde la nieve de los tiempos,
yo, en tu alma.

El sueño sumergido 1954

16-01-2016

Poema de Manuel María.
Musicado por Baldomero Iglesias. (Mero)
Intérprete/s: A Quenlla 1988.
Disco, Europolis 88, Avalón Discos S.A., Madrid 1988.

 

Bando
Prohíbese, por orde da Alcaldía,
que medren porque sí
as rosas do xardín municipal.

Dende agora as pombas teñen
que pedir licencia pra voar.
Prohíbeselle á lúa que anda tola
andar ceiba no ceo.
Que a lúa é unha tola que anda espida
e dando mal exemplo …

Están fora da Lei
a Primavera,
as flores e os carballos,
as estrelas, os peixes e os paxaros.

Dende agora as pombas teñen
que pedir licencia pra voar.
Pagarán polos trabucos os poetas.
Prohíbese soñar …
Prohíbese tamén derramar bágoas.
e pódese chorar …
e pódese chorar cando hai sequía
pra que enchan os pantanos.

Dende agora as pombas teñen
que pedir licencia pra voar.
E un só se pode emocionar
os Xoves e os Domingos
cando toca, cando toca
a Banda do Concello
a Banda do Concello no quiosco.

E un só se pode emocionar
os Xoves e os Domingos
cando toca, cando toca
a Banda do Concello
a Banda do Concello no quiosco.

Dase este bando en tal e cuale
pra que se cumpra de orde do Alcalde.
Firmado e rubricado.

Manuel María, Documentos persoais 1958

Bando
Se prohíbe, por orden de la Alcaldía,
que crezcan porque sí
las rosas del jardín municipal.

Desde ahora las palomas tienen
que pedir licencia para volar.
Se le prohíbe a la luna que anda loca
andar libre en el cielo.
Que la luna es una loca que anda desnuda
y dando mal ejemplo …

Están fuera de la Ley
la Primavera,
las flores y los robles,
las estrellas, los peces y los pájaros.

Desde ahora las palomas tienen
que pedir licencia para volar.
Pagarán  impuestos los poetas.
Se prohíbe soñar …
Se prohíbe también derramar lágrimas.
y se puede llorar …
y se puede llorar cuándo hay sequía
para que se llenen los pantanos.

Desde ahora las palomas tienen
que pedir licencia para volar.
Y uno sólo se puede emocionar
los Jueves y los Domingos
cuando toca, cuando toca
la Banda del Ayuntamiento
la Banda del Ayuntamiento en el palco.

Y un sólo se puede emocionar
los Jueves y los Domingos
cuando toca, cuando toca
la Banda del Ayuntamiento
la Banda del Ayuntamiento en el palco.

Dase este bando en tal y cual
para que se cumpla de orden del Alcalde.
Firmado y rubricado.

Manuel María, Documentos personales 1958

14-01-2016

Poema de Celso Emilio denunciando a situación dos emigrantes forzados a emigrar, por motivos alleos a súa vontade.
A Emigración é a derrota dun povo.
Poema de Celso Emilio denunciando la situación de los emigrantes forzados a emigrar, por motivos ajenos a su voluntad.
La Emigración es la derrota de un pueblo

Irmáus
Camiñan ao meu rente moitos homes.
Non os coñezo. Sonme estranos.
Pero tí, que te alcontras alá lonxe,
máis alá dos desertos e dos lagos,
máis alá das sabanas e das illas,
coma un irmáu che falo.

Si é túa a miña noite,
si choran os meus ollos o teu pranto,
si os nosos berros son igoales,
coma un irmáu che falo.
Anque as nosas palabras sean distintas,
e tí negro i eu branco,
si temos semellantes as feridas,
coma un irmáu che falo.

Por enriba de tódalas fronteiras,
por enriba de muros e valados,
si os nosos soños son igoales,
coma un irmáu che falo.

Común temos a patria,
común a loita, ambos.
A miña mau che dou,
coma un irmáu che falo.

Longa noite de pedra 1962
Hermanos
Caminan a mí lado muchos hombres.
No los conozco. Me son extraños.
Pero tú, que te encuentras allá lejos,
máis allá de los desiertos y de los lagos,
más allá de las sabanas y de las islas,
como un hemano te hablo.

Si es tuya mi noche,
si lloran mis ojos tus llanto,
si nuestros gritos son iguales,
como un hermano te hablo.
Aunque  nuestras palabras sean distintas,
y tú negro y yo blanco,
si tenemos semejantes las heridas,
como un hermano te hablo.

Por encima de tódas las fronteras,
por encima de muros y vallados,
si nuestros sueños son iguales,
como un hermano te hablo.

Común tenemos la patria,
común la lucha, ambos.
Mi mano te doy,
como un hermano te hablo.

Longa noite de pedra 1962

 

 

 

 

 

 

10-01-2016

Poema: Romance Incompleto
Música: Miro Casabella
Ano: 2004
Disco: ORVALLO
Edición: PICAP
Poema: Romance Incompleto
Música: Miro Casabella
Año: 2004
Disco: ORVALLO
Edición: PICAP 


Romance incompleto
Fuco Pérez sin segundo,
veciño de Gargamala,
viúdo, maior de edade,
propietario dunha cabra
e dun terrón que produce
cinco ducias de patacas.

Fuco Pérez sin segundo,
furibundo iconoclasta,
pai dun neno engaranido
chantado diante a cabana.
Por teimoso inconformista
téñente fichado os gardas;
por herexe e descreído
póñenche a figa as beatas.

Fuco Pérez sin segundo,
ninguén sabe o que che pasa.
Tes o día, tes a noite,
tes os paxaros da ialba,
tes as estrelas do ceo,
tes as rúas i as estradas
.
Fuco Pérez sin segundo,
¿qué che falta?…

Longa noite de pedra 1962 

Romance incompleto
Fuco Pérez sin segundo,
vecino de Gargamala,
viudo, mayor de edad,
propietario de una cabra
y de un terrón que produce
cinco docenas de patatas.

Fuco Pérez sin segundo,
furibundo iconoclasta,
padre de un niño tullido
plantado delante de la choza.
Por obstinado inconformista
te tienen fichado los guardias;
por hereje y descreído
tocan hierro las beatas.

Fuco Pérez sin segundo,
nadie sabe lo que te pasa.
Tienes el día, tienes la noche,
tienes los pájaros del alba,
tienes las estrellas del cielo,
tienes las calles y las carreteras.

Fuco Pérez sin segundo,
¿qué te falta?…

Longa noite de pedra 1962