16-08-2014

Pode o corpo ser vencido,
pode o dereito ser torto,
mais o lume que alampea,
mais o lume que alampea
xamais o veredes morto.

Cimenterio privado, Xenevra 1973

O monolito do Alto da Maceira en Marín, no que están grabados estos versos de Celso Emilio, lembrando as vítimas da represión nos anos da Guerra Civil, apareceron por segunda vez cubertos cunha pintada con símbolos que nos retrotraen a  “Longa noite de pedra”. 
Puede el cuerpo ser vencido,
puede el derecho ser torcido,
pero la lumbre que relampaguea,
pero la lumbre que relampaguea,
jamás la veréis muerta.

Cementerio privado, Ginebra 1973

El monolito del Alto da Maceira en Marín, en el que están grabados estos versos de Celso Emilio, recordando a las víctimas de la represión en los años de la Guerra Civil, aparecieron por segunda vez cubiertos por una pintada con símbolos que nos retrotraen a “Longa noite de pedra”.

Diario de Pontevedra

Monolito orixinal Abril 2012

Monolito orixinal Abril 2012

 

Primeira pintada Decembro 2013

Primeira pintada Decembro 2013

 

Segunda pintada Agosto 2014

Segunda pintada Agosto 2014

 

 

08-08-2014

Poema de Celso Emilio musicado e interpretado por M. A. Gómez Naharro, cantautor extremeño. O poema aparece no disco Editado pola Asamblea de Extremadura co título Antoloxía.
Violín, teclados e arranxos musicais: Adam Stepien
Poema de Celso Emilio musicado e interpretado por M. A. Gómez Naharro, cantautor extremeño. El poema aparece en el disco Editado por la Asamblea de Extremadura con el títuloAntología
Violín, teclados y arreglos musicales: Adam Stepien

Eiquí será
Quero morrer eiquí (cando me chegue
a hora da viaxe que me agarda).
Eiquí niste silencio
de pombas arroladas,
niste vento que dorme nos piñeiros
un profundo soño de arelanzas.

Quero morrer eiquí cos ollos postos
no fumegar das tellas, na borralla
do tempo, frente a frente
de mín, aberta a ialma
aos latexos das horas, nunha tarde
ateigada de arpas.
Van e veñen as nubes viaxeiras,
as anduriñas pasan.
O pandeiro da chuvia
repenica unha maina
melodía de outono,
que no roncón do río se acompasa.

Quero morrer eiquí. Ser sementado
nesta miña bisbarra.
Finar eiquí o meu cansancio acedo,
pousar eiquí pra sempre as miñas azas.

Longa noite de pedra, 1962 Aquí será
Quiero morir aquí (cuando me llegue
la hora del viaje que me aguarda).
Aquí en este silencio
de palomas arrulladas,
en este viento que duerme en los pinos
un profundo sueño de anhelos.

Quiero morir aquí, con los ojos puestos
en el humear de las tejas, en el rescoldo
del tiempo, frente a frente
de mí, abierta el alma
a los latidos de las horas, en una tarde
colmada de arpas.
Van y vienen las nubes viajeras,
las golondrinas pasan.
El pandero de la lluvia
repica con unamansa
melodía de otoño,
que en el roncón del río se acompasa.

Quiero morir aquí. Ser sembrado
en esta mi comarca.
Acabar aquí  mi cansancio amargo,
posar aquí para siempre mis alas.

29-07-2014

Poema escrito por mor de unha noticia da Axencia EFE na que informaba da morte de Celso Emilio nun accidente de tráfico.
Poema escrito a raíz de una noticia de la Agencia EFE en la que informaba de la muerte de Celso Emilio en un accidente de tráfico.

Disco “Ai ven o maio”

Nota necrolóxica
Deron os abecedarios
a nova da túa morte,
meu vello can de palleiro,
meu vello can de palleiro,
abandonado da sorte.

Un poeta sin fortuna
morto de morte matada
mentras soñaba coa terra,
mentras soñaba coa terra,
malferida a malpocada.

A moura necroloxía
resultou ser unha trola
da xente anana e mezquiña,
da xente anana e mezquiña,
a quen o teu verbo esfola.

Xente á que debes decirlle
surrindo e sin acritude:
os mortos que vós matades,
os mortos que vós matades,
gozan de boa saúde.

Pode o corpo ser vencido,
pode o dereito ser torto,
mais o lume que alampea,
mais o lume que alampea,
xamais o veredes morto.

Cimenterio privado,Edicións Roi Xordo,Xenevra 1973
NOTA NECROLÓGICA
Dieron los diarios
la nueva de tú muerte
mi viejo can de pajar,
mi viejo can de pajar,
abandonado por la suerte.

Un poeta sin fortuna
muerto de muerte violenta
mientras soñaba con su tierra,
mientras soñaba con su tierra,
malherida la cuitada.

La negra necrología
resultó ser una mentira
de gente enana y mezquina,
de gente enana y mezquina,
a quién tú verbo desolla.

Gente a la que debes decirle
sonriendo y sin acritud:
los muertos que vos matáis,
los muertos que vos matáis,
gozan de buena salud.

Puede el cuerpo ser vencido,
puede el derecho ser torcido,
pero la lumbre que relampaguea,
pero la lumbre que relampaguea,
jamás la veréis muerta.

Cementerio Privado, Ediciones Roi Xordo, Ginebra 1973

17-07-2014

Canción de Suso Vaamonde no disco, “Nin rosmar un Laído” 1977


PREMER / PULSAR

DERRADEIRA VONTADE DE FUCO BUXAN (*)
Detrás de cada home
está oubeando un lobo.
Un lobo que te come
e ten comesto ó pobo.

Canto pode sofrirse
télo xa ben sofrido.
Pro non hai que abatirse
nin darse por vencido.

Canto pode chorarse
télo xa ben chorado.
Pro non hai que calarse
nin sentirse abafado.

Canto pode perderse
télo xa ben perdido.
Pro non hai que doerse
nin rosrnar un laído.

Podes todo ganalo
si despertas e loitas.
Co corazón che falo
galego que me escoitas.

A túa hora é esta:
colle a fouce, meu povo,
ergue a testa, protesta
e dempois mata ó lobo.

(*) Copia parcial tirada do testamento ológrafo otorgado por Fuco Buxán; emigrante galego que finóu en Caracas no ano 1968,dempóis de asistir a unha reunión celebrada co gallo de erguer en Vigo un monumento ó emigrante descoñecido. Morréu probe, sin familia nin amigos, e, ademáis, poeta.
Cimenterio privado, Edicións Roi Xordo, Xenevra 1973

ÚLTIMA VOLUNTAD DE FUCO BUXAN (*)
Detrás de cada hombre
aúlla un lobo.
Un lobo que te devora
y tiene devorado al pueblo .

Cuanto puede sufrirse
lo tienes ya bien sufrido.
Pero no hay que abatirse
ni darse por vencido .

Cuanto puede llorarse
lo tienes ya bien llorado.
Pero no hay que callarse
ni sentirse asfixiado.

Cuanto puede perderse
lo tiene s ya bien perdido.
Pero no hay que dolerse
ni exhalar un quejido.

Puedes ganarlo todo
si despiertas y luchas.
Con el corazón te hablo,
gallego que me escuchas.

Tú hora es esta:
toma la hoz, pueblo mío,
levanta la cabeza, protesta
y después mata al lobo.

(“‘) Copia parcial sacada del testamento ológrafo otorgado por Fuco Buxán, emigrante gallego que murió en Caracas en el año 1968 después de asistir a una reunión celebrada con motivo de erigir en Vigo un monumento  al emigrante desconocido. Murió pobre, sin familia ni amigos, y, por añadidura, poeta.
Cementerio privado, Ediciones Roi Xordo, Ginebra 1973

12-07-2014

ADICADO AO POBO PALESTINO                                                   DEDICADO AL PUEBLO PALESTINO

Digo Viet Nam e basta

Digo bomba de fósforo.
Apenas digo nada.

Digo lombriga e larva
de carne podrecida.

Digo nenos de napalm,
terror de noite e selva,
fedor de cidade e cloaca.

Fame, suor, aldraxe,
pugas de aceiro, antropofaxia.

Digo guerra bestial,
tremor de terra, crime, lume, lava,
estoupido, verdugo
e mortandade en masa.
Digo gas abafante.

Apenas digo nada.
Digo yanqui invasor,
depredador de patrias.

Digo plutonio, pentágono,
esterco bursátil, palanca,
Presidente, gadoupa,
chuvia, amargura, baba.

Digo petróleo, ferro,
mineral, trampa,
lobo, caimán, polaris, cóbrega,
miseria, diplomacia.
Digo devastación que USA, usa.

Apenas digo nada.
Digo Viet Nam i está xa dito todo
cunha soia palabra.

Para abranguer a vergonza do mundo,
digo Viet Nam e basta.

Viaxe ao país dos ananos 1968

Digo Viet Nam y basta

Digo bomba de fósforo.
Apenas digo nada.
.
Digo lombriz y larva
de carne podrida.

Digo niños de napalm,
terror de noche y selva,
hedor de ciudad y cloaca.

Hambre, sudor, ultraje,
púas de acero, antropofagia.

Digo guerra bestial,
temblor de tierra, crimen, fuego, lava,
estampido, verdugo
y mortandad en masa:
Digo gas ahogante.

Apenas digo nada.
Digo yanqui invasor,
depredador de patrias.

Digo plutonio, pentágono,
estiércol bursátil, palanca,
Presidente, zarpa,
lluvia, amargura, baba.

Digo petróleo, hierro,
mineral, trampa, .
lobo, caimán, polaris, culebra,
miseria, diplomacia.
.Digo devastación que USA, usa.

Apenas digo nada.
Digo Viet Nam y está ya dicho todo
con una sola palabra.

Para abarcar la vergüenza del mundo,
digo Viet Nam y basta.

Viaje al país de los enanos 1968

30-06-2014

Manuel Bragado, membro do Padroado da Fundación Celso Emilio Ferreiro, gañou hoxe o  Premio de Xornalismo Francisco Fernández del Riego polo seu artigo Illa Soidade , publicado no derradeiro mes de Decembro no xornal Faro de Vigo, segundo comunicou o escritor Alfredo Conde , Presidente do Xurado, quen salientou que é un autor “máis de corte social, máis comprometido coa realidade actual” e  que, a pesares de ser editor mais que escritor, escribe no blog Brétemas, “que é unha consulta case obrigada para quen se mova na cultura de nós”.

Parabéns 
Manuel Bragado, miembro del Patronato de la Fundación Celso Emilio Ferreiro, ganó hoy el  Premio de Xornalismo Francisco Fernández del Riego por sú artículo Illa Soidade, publicado en el periódico Faro de Vigo en el mes de Diciembre último, según comunicó el escritor Alfredo Conde , Presidente del Jurado, quién reseñó que es un autor “más de corte social, más comprometido con la realidad actual” y  que, a pesar de ser editor más que escritor, escribe en el blog Brétemas, “que es una consulta casi obligada para quién se mueva en nuestra cultura”.
  Enhorabuena

24-06-2014

Os Diplomáticos de Monte-Alto presentan o seu derradeiro traballo no que musican o poema de Celso Emilio  “Deitado frente ao mar ”
Los Diplomáticos de Monte-Alto presentan su último trabajo en el que musican el poema de Celso Emilio ” Deitado frente ao mar “

Deitado frente ao mar,20 anos de Bravú

13-06-2014

Tiro na Testa fala nas súas cancións da actualidade musical, da loita obreira… en xeral fan unha crítica social diste mundo no cal vivimos.

Letra:    Celso Emilio Ferreiro
Música: Suso Vaamonde
Album:  Agüécate el Pelícano

Tiro na Testa en sus canciones habla de la actualidad musical, de la lucha obrera… en general hacen una crítica social de este mundo en el que vivimos.

Letra:    Celso Emilio Ferreiro
Música: Suso Vaamonde
Album:  Agüécate el Pelícano

Espranza
Erguerémo-la espranza
sobre ista terra escura
coma quen ergue un facho
nunha noite sin lúa.

Marcharemos cinguidos
polos duros segredos
dunha patria soñada
á que non voltaremos.

Non sabrán o camiño
que pra entón colleremos.
Longos ríos de brétema,
longos mares de tempo.

Tripulantes insomnes,
na libertá creemos.
Viva, viva, decimos
aos que están no desterro
e soñan cun abrente
de bandeiras ao vento.

Adictos da saudade
que levades a luz polos vieiros.
¡Saúde a todos,
compañeiros!
Longa noite de pedra 1962

Esperanza
Alzaremos la esperanza
sobre esta tierra oscura
como quien alza una antorcha
en una noche sin luna.

Marcharemos ceñidos
por los duros secretos
de una patria soñada
a la que no volveremos.

No sabrán el camino
que entonces cogeremos.
Largos ríos de niebla,
largos mares de tiempo.

Tripulantes insomnes
en la libertad creemos.
Viva, viva, decimos
a los que están en el destierro
y sueñan con un amanecer
de banderas al viento.

Adictos de la saudade,
que lleváis la luz por los caminos.
¡Salud a todos,
compañeros!

04-06-2014
Poemas non publicados no libro Antipoemas por causas non imputables ao Autor. Despois de recibir o Premio Álamo de Poesía (1971) varios poemas do libro no foron publicados por problemas coa Censura.

FUERO JUZGO 1972
Se cada un de nós
vale tanto coma vós
e todos xuntos, nós,
valemos máis ca vós,
¿por que en lugar de nós
habedes de ser vós
quen nos goberne a nós?

CARCAJADOTAJE
Nin folga nin fusil nin metralleta
poñerán fin ao reinado ignominioso.

Só a risa pura da xente
derrubará os muros
do Jericó nefando onde habita
o crime asociado en comandita.

Só a risa, digo, compañeiros.
Someto á asemblea o meu proxecto
de hilaridade conxunta,
de burla subversiva e solidaria.

Concentraremos as gargantas
e o día da Morte,
o día do millón de caveiras,
cando Caín vixía a súa necrópole,
xermolará da terra sometida
unha árbore xigantesca de bramidos,
un alarido unánime de risas
que alcanzará a cúpula do pánico,
alí onde os déspotas esconden
o seu medo hermafrodita.

Só así, compañeiros, lograremos
derrubar a pirámide de chumbo.

Poemas Prohibidos  (Caracas 1972)
Poemas no publicados en el libro Antipoemas por causas no imputables al Autor. Después de recibir el Premio Álamo de Poesía (1971) varios poemas del libro no fueron publicados por problemas con laCensura.

FUERO JUZGO 1972
Si cada uno de nosotros
vale tanto como vosotros
y todos juntos, nosotros,
valemos más que vosotros,
¿por qué en lugar de nosotros
habéis de ser vosotros
quien nos gobierne a nosotros?

CARCAJADOTAJE
Ni huelga ni fusil ni metralleta
pondrán fin al reinado ignominioso.
 
Sólo la risa pura de la gente
derribará los muros
del Jericó nefando donde habita
el crimen asociado en comandita.
 
Sólo la risa, digo, compañeros.
Someto a la asamblea mi proyecto
de hilaridad conjunta,
de burla subversiva y solidaria.
 
Concentraremos las gargantas
y el día de la Muerte,
el día del millón de calaveras,
cuando Caín vigila su necrópolis,
brotará de la tierra sometida
un árbol gigantesco de bramidos,
un alarido unánime de risas
que alcanzará la cúpula del pánico,
allí donde los déspotas esconden
su miedo hermafrodita.
 
Sólo así, compañeros, lograremos
derribar la pirámide de plomo.

 

01-06-2014

OS DIPLOMÁTICOS DE MONTE ALTO, celebran o XX aniversario do Bravú.
Idea e música: Os Diplomáticos de Monte Alto (Mangüi Martín, Guni Varela, Pulpiño Viascón, Xurxo Souto e Rómulo Sanjurjo)
Letra: Celso Emilio Ferreiro

OS DIPLOMÁTICOS DE MONTE ALTO, celebran el XX aniversario del Bravú.
Idea y músicaOs Diplomáticos de Monte Alto (Mangüi Martín, Guni Varela, Pulpiño Viascón, Xurxo Souto e Rómulo Sanjurjo)
Letra: Celso Emilio Ferreiro

Deitado frente ao mar…

Língoa proletaria do meu pobo,
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gana;
porque me sai de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.

Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bos que sofren longo
unha historia contada noutra língoa.

Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os valeiros,
non falo pra os estúpidos,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.
E tí vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, dóce mágoa das Españas,
deitada rente ao mar, ise camiño..

Longa noite de pedra 1962

Acostado frente al mar…
Lengua proletaria de mi pueblo,
yo la hablo porque sí, porque me gusta,
porque se me antoja y quiero y me da la gana;
porque me sale de dentro, allá del fondo
de una tristeza amarga que me abraza
al ver tantos necios descastados,
pequeños mequetrefes sin raíces
que al poner la corbata ya no saben
afirmarse en el amor de los ancestros,
hablar la lengua madre,
la lengua de los abuelos que ya murieron,
y ser, con el rostro erguido,
marineros, campesinos del lenguaje,
remo y arado, proa y reja siempre.

Yo la hablo porque sí, porque me gusta
y quiero estar con los míos, con mi gente,
cerca de los hombres buenos que sufren largamente
una historia contada en otra lengua.

No hablo para los soberbios,
no hablo para los ruines y poderosos,
no hablo para los engreídos,
no hablo para los vacíos,
no hablo para los estúpidos,
que hablo para los que aguantan reciamente
mentiras e injusticias sin pausa;
para los que sudan y lloran
un llanto cotidiano de mariposas,
de fuego y viento sobre los ojos desnudos.
Yo no puedo apartar mis palabras
de todos los que sufren en este mundo.
Y tú vives en el mundo, terra mía,
cuna de mi estirpe,
Galicia, dulce dolor de las Españas,
tendida junto al mar, ese camino…

Larga noche de piedra 1962