20-02-2017

Zejel pra Castelao, Revista Galicia  Maio-Xuño 1975

Sí Castelao nos guiara
-fillo do povo que il era-
outro galo nos cantara
no amencer que nos espera.

Nín badúas sabidores
nin raposos mintireiros
nin axentes de terceiros
nin lobos depredadores
nin escondidos treidores
nin doctores tirteafuera
nin zumezugas sin cara
nas nosas ringlas houbera
sí Castelao nos guiara.
Fillo do povo  que íl era
ó povo respondería
i o noso tempo sería
un tempo de primavera,
un tempo de epifanía
no que o povo falaría
coa súa voz limpa e crara.
Si Castelao non morrera
outro galo nos cantara
no amencer que nos espera.

Zejel pra Castelao

 

18-02-2017

Revista IRMANDADE, Caracas

Tríadas de amor al pueblo

 

12-02-2017

Poema de Celso Emilio denunciando a situación dos emigrantes forzados a emigrar, por motivos alleos a súa vontade.
A Emigración é a derrota dun povo.
Poema de Celso Emilio denunciando la situación de los emigrantes forzados a emigrar, por motivos ajenos a su voluntad.
La Emigración es la derrota de un pueblo

Irmáus
Camiñan ao meu rente moitos homes.
Non os coñezo. Sonme estranos.
Pero tí, que te alcontras alá lonxe,
máis alá dos desertos e dos lagos,
máis alá das sabanas e das illas,
coma un irmáu che falo.

Si é túa a miña noite,
si choran os meus ollos o teu pranto,
si os nosos berros son igoales,
coma un irmáu che falo.
Anque as nosas palabras sean distintas,
e tí negro i eu branco,
si temos semellantes as feridas,
coma un irmáu che falo.

Por enriba de tódalas fronteiras,
por enriba de muros e valados,
si os nosos soños son igoales,
coma un irmáu che falo.

Común temos a patria,
común a loita, ambos.
A miña mau che dou,
coma un irmáu che falo.

Longa noite de pedra 1962
Hermanos
Caminan a mí lado muchos hombres.
No los conozco. Me son extraños.
Pero tú, que te encuentras allá lejos,
máis allá de los desiertos y de los lagos,
más allá de las sabanas y de las islas,
como un hemano te hablo.

Si es tuya mi noche,
si lloran mis ojos tus llanto,
si nuestros gritos son iguales,
como un hermano te hablo.
Aunque  nuestras palabras sean distintas,
y tú negro y yo blanco,
si tenemos semejantes las heridas,
como un hermano te hablo.

Por encima de tódas las fronteras,
por encima de muros y vallados,
si nuestros sueños son iguales,
como un hermano te hablo.

Común tenemos la patria,
común la lucha, ambos.
Mi mano te doy,
como un hermano te hablo.

Longa noite de pedra 1962

 

05-02-2017

 

TVG

“Cantigas de Celso Emilio preséntanos a poesía social e comprometida do escritor de Celanova, que inspirou a música de numerosos artistas galegos nos últimos anos do franquismo e durante a transición democrática. En concreto, fai un percorrido por unha serie de temáticas coma as “cantigas de irmau”, de liberdade, de denuncia, de maldicir, de amor, do pobo ou da falsa despedida, entre outras, a través de figuras coma os cantantes Xosé Luís Rivas, Xavier González del Valle, Miro Casabella, Uxía Senlle, Serxio García, Luís Emilio Batallán ou Baldomero Iglesias. Tamén recolle os testemuños do escritor e académico Alonso Montero, amigo persoal e biógrafo de Celso Emilio, e da súa dona, María Luisa Moraima Loredo.

 

03-02-2017

Letra: Celso Emilio Fereiro
Gaita e saxo: Miguel Vázquez
Percusións: Antonio Prado
Voz y percusión: Tania Caamaño
Acordeón: Fran Trashorras 
Violín: Antía Ameixeiras
Guitarra: Carlos Barcia
Batería: Isaac Pérez
Letra: Celso Emilio Fereiro
Gaita y saxo: Miguel Vázquez
Percusión: Antonio Prado
Voz y percusión: Tania Caamaño
Acordeón: Fran Trashorras 
Violín: Antía Ameixeiras
Guitarra: Carlos Barcia
Batería: Isaac Pérez

NON

Non
Si dixese que sí,
que todo está moi ben,
que o mundo está moi bon,
que cada quén é quén..
.
Conformidá.
Ademiración.
Calar, calar, calar,
e moita precaución.
Si dixese que acaso
as cousas son esí,
porque sí,
veleí,
e non lle demos voltas.

(Si aquíl está enriba
i aquil outro debaixo
é por culpa da vida.
Si algunhos van de porta en porta
cun saco de cinza ás costas
é porque son unhos docas.)

Si dixera que sí…
Entón sería o intre
de falar seriamente
da batalla de froles
nas festas do patrón.
Pero non.

Longa noite de pedra 1962
No
Si dijese que sí,
que todo está muy bien,
que el mundo está muy bien,
que cada cual es cada cual…

Conformidad.
Admiración.
Callar, callar, callar,
y mucha precaución.
Si dijese que acaso
las cosas son así,
porque sí
y ahí están
y no le demos vueltas.

(Si aquel está arriba
y aquel otro abajo
es por culpa de la vida.
Si algunos van de puerta en puerta
con un saco 
de cenizas a cuestas
es porque son unos estúpidos)

Si dijera que sí…
Entonces sería el momento
de hablar seriamente
de la batalla de flores
en las fiestas del patrón.
Pero no.

Larga noche de piedra 1962

 

 

 

08-01-2017

Letra: Celso Emilio Ferreiro
Música: Amadeu Bernadet
Recitado: Miro Casabella
Àlbum: Monólogo del viejo trabajador
Ano: 1969
Discogràfica: Barlovento
Este single foi editado en 1969 para ser presentado no FESTIVAL DE CANCION TESTIMONIO celebrado en Madrid ise ano. Participaron, tamén, Isidor Mari y Dos + Un
Letra: Celso Emilio Ferreiro
Música: Amadeu Bernadet
Recitado: Miro Casabella
Àlbum: Monólogo del viejo trabajador
Año: 1969
Discogràfica: Barlovento
Este single fue editado en 1969 para ser presentado en el FESTIVAL DE CANCION TESTIMONIO celebrado en Madrid ese año. Participaron, también, Isidor Mari y Dos + Un

 

Monólogo do vello traballador
Agora tomo o sol. Pero até agora
traballéi cincoenta anos sin sosego.
Comín o pan suando día a día
nun laborar arreo.

Gastéi o tempo co xornal dos sábados,
pasóu a primavera, veu o inverno.
Dinlle ao patrón a frol do meu esforzo
i a miña mocedade. Nada teño.

O patrón está rico á miña conta,
eu, á súa, estóu vello.
Ben pensado, o patrón todo mo debe.
Eu non lle debo
nin xiquera iste sol que agora tomo.

Mentras o tomo, espero.

Longa noite de pedra 1962
Monólogo del viejo trabajador
Ahora tomo el sol pero hasta ahora
trabajé cincuenta años sin sosiego.
Comí el pan sudando día a día
en un laborar sin pausa.

Gasté el tiempo con el jornal de los sábados
pasó la primavera, vino el invierno.
Le dí al patrón la flor de mi esfuerzo
y mi juventud. Nada tengo

El patrón está rico a mi cuenta
yo a la suya viejo.
Bien pensado el patrón todo me lo debe.
Yo no le debo ni siquiera este sol
que ahora tomo.

Mientras lo tomo espero.

Larga nochte de piedra 1962

 

 

 

28-12-2016

“Samba prá mocedade”. BENEDICTO e BIBIANO, Benedicto e Bibiano (Voces Ceibes). Fonoteca 92, El Correo Gallego – Editorial Compostela, Santiago, 1992. Musicado por Bibiano. Título do poema orixinal “Pra mocedade”.
“Samba para la Juventud” BENEDICTO y BIBIANO, Benedicto y Bibiano (Voces Ceibes). Fonoteca 92, El Correo Gallego – Editorial Compostela, Santiago, 1992. Musicado por Bibiano. Título del poema original “Para la juventud.”

 

 

Prá mocedade
Tendes que alcender un facho
de baril inconformismo.
Non, non, diredes decote
aos profesores de mitos,
que queren de contrabando
pasar falsos paradisos.

Non, non, diredes arreo
aos que van no seu machiño
cabalgando moi contentes
entre nubes de outimismo.

Non, non, debedes decir
aos que minten por oficio.
A verdá, soio a verdá
da terra na que vivimos,
labrada en berros de lume,
nascida en berce cativo.
A verdá, soio a verdá
da terra na que nascimos.

Viaxe ao país dos ananos 1968
Para la juventud
Tenemos que encender una antorcha
de robusto inconformismo.
No, no, diréis a diario
a los profesores de mitos
que quieren de contrabando
pasar falsos paraísos.

No, no, diréis siempre
a los que van en su machito
cabalgando muy contentos
entre nubes de optimismo.

No, no, debéis decir
a los que mienten por oficio.
La verdad, sólo la verdad
de la tierra en la que vivimos,
labrada en gritos de fuego,
nacida en cuna pequeña.
La verdad, sólo la verdad
de la tierra en la que nacimos.

Viaje al país de los enanos 1968

17-12-2016

Interpretes: MANUELA E MIGUEL.
Disco: Para Celso Emilio Ferreiro (álbum colectivo),
Edita: Xunta de Galicia, Edigal, Santiago, 1989.
Título orixinal do poema:  “Espranza”.
Dibuxo: Picasso
Interpretes: MANUELA E MIGUEL,
Disco: Para Celso Emilio Ferreiro (álbum colectivo),
Edita: Xunta de Galicia, Edigal, Santiago, 1989.
Título original del poema:  “Espranza”.
Dibujo: Picasso

 

Espranza
Erguerémo-la espranza
sobre ista terra escura
coma quen ergue un facho
nunha noite sin lúa.

Marcharemos cinguidos
polos duros segredos
dunha patria soñada
á que non voltaremos.

Non sabrán o camiño
que pra entón colleremos.
Longos ríos de brétema,
longos mares de tempo.

Tripulantes insomnes,
na libertá creemos.
Viva, viva, decimos
aos que están no desterro
e soñan cun abrente
de bandeiras ao vento.

Adictos da saudade
que levades a luz polos vieiros.
¡Saúde a todos,
compañeiros!

Longa noite de pedra 1962
Esperanza
Alzaremos la esperanza
sobre esta tierra oscura
como quien alza una antorcha
en una noche sin luna.

Marcharemos ceñidos
por los duros secretos
de una patria soñada
a la que no volveremos.

No sabrán el camino
que entonces cogeremos.
Largos ríos de niebla,
largos mares de tiempo.

Tripulantes insomnes
en la libertad creemos.
Viva, viva, decimos
a los que están en el destierro
y sueñan con un amanecer
de banderas al viento.

Adictos de la saudade,
que lleváis la luz por los caminos.
¡Salud a todos,
compañeros!

Larga noche de piedra 1962

20-11-2016

O Grupo LICALATERNA  (Andrea Souto e Oscar Iglesias) vén de ser escollido polo Xurado do 1º Premio Celso Emilio Ferreiro de poemas Musicados como gañador do mesmo.

O tema premiado é o poema Mensaxe dende o silenzo, poema do libro O soño sulagado.

Parabéns.

O premio será entregado o día Sábado 3 de Decembro as 11:30 da Mañá no Espacio Foro do Culturgal en Pontevedra.

Pazo da Cultura de Pontevedra
Rúa Alexandre Bóveda, s/n, 36005 Pontevedra, España

Mensaxe dende o silenzo
Ti ben sabes, amigo, o gran segredo
dise tempo que pasa e que nos moe
cun rodicio de sombras,
sin mañá e sin onte.

Nas nosas maus de lama nada queda,
todo se nos desfai, todo nos foxe
coma o vento que brúa,
coma a iauga que corre.

Non somos máis que cousas
con diferentes nomes:
camiño, verme, folla,
estrela, arbre, home.

Cousas
que o tempo ha de pór podres.

E mentras tanto
de ningures pra lonxe,
igoal que toupas imos cegamente
furando o longo túnel dunha noite
que endexamais ten fin; sempre furando
sin máis norte que a morte.

Preguntas e preguntas e preguntas,
decote a preguntar. Ninguén responde.
Mensaje desde el silencio
Tú sabes  bien, amigo, el gran secreto
de ese tiempo que pasa y que nos muele
con rodezno de sombras,
sin mañana y sin ayer.

En nuestras manos de barro nada queda,
todo se nos deshace, todo nos huye
como el viento que brama,
como el agua que corre.

No somos más que cosas
con diferentes nombres:
camino, gusano, hoja,
estrella, árbol, hombre.

Cosas
que el tiempo ha de pudrir.

Y mientras tanto
desde ningún sitio hasta un lejano sitio,
vamos, ciegamente, igual que topos,
perforando el largo túnel de una noche
que jamás tiene fin; siempre perforando
sin más norte que la muerte.

Preguntas y preguntas y preguntas,
siempre preguntando. Nadie responde.

16-11-2016

Al-César-enano0001_Página_13-300x300

Juan Carlos de Borbón y Borbón

Sin duda es dos veces noble
quién dos veces es Borbón,
pero es también, sin opción,
felón por partida doble.

Según la historia comenta,
un borbón que felonea
y un felón que borbonea
es lo mismo a fin de cuenta.

Y para que el caso encuadre
en felonía ejemplar,
plugó al felón comenzar
por borbonear al padre.

Alguna gente devota
de este borboncete dijo,
que aunque idiota, era buen hijo.
Pero ahora es solo idiota.

Un rey, que en felón no es manco,
sobre nuestra patria avanza.
Solo queda la esperanza
de que borbonée a Franco.

INVITACIÓN AL BAILE

 

Evoco la canción superviviente
el canto de furor que agita y clama
y digo sin rodeos mi proclama
al español que duerme indiferente.

Sí fuíste antaño un luchador valiente,
despierta airado y vuelve por tu fama,
alza tú voz, no temas y reclama
la libertad de la que estás ausente.

Niégate a ser un paria, un humillado,
una cosa servil, un desahuciado,
un nadie del que se hizo tabla rasa.

Y pisando el estiércol y el escombro,
hombre con hombre,
marcha hombro con hombro

gritando todos: Yanqui, vete a casa.

 

AL CÉSAR ENANO
(Recopilación de Stow Kiwoto Lumen)
Ediciones Caballo del Diablo, Caracas 1970