04-11-2018
A Fundación Celso Emilio Ferreiro acordou declarar deserto o II Premio Celso Emilio Ferreiro de Poemas Musicados debido a baixa participación no mesmo, que non permite unha selección axeitada dun gañador.
04-11-2018
25-09-2018
Cantiga pra durmir a un neno
Celanova ten un vento,
Celanova un vento ten,
un vento peleriñante,
un vento que vai e ven.
Un vento que máis que vento
é un teimoso roncón
fungando polos tellados
con grave e tristeiro son.
Iste vento vagamundo,
vai coa lúa, ven co sol,
vai cos mozos, ven cos vellos,
vai coa neve, ven coa frol.
Vai coas nubes viaxeiras
por camiños de romaxe.
Ven co pandeiro da chuvia
repenicando a paisaxe.
De día vai cos paxaros
i anda a brincar polas hortas.
De noite ven cos morcegos
i anda a petar polas portas.
Meu neno, non teñas medo,
que iste vento é meu amigo,
i anque rosma polas rúas
non te levará consigo.
Vento que vas á ventura,
¿non ollas cómo che aceno?
Vaite deiquí paseniño,
deixar dormir ó meu neno.
¿Ónde se marchóu mi padre
o ventiño reiseñol,
ventiño de doce gaita,
ónde se foi co seu fol?
O vento atópase canso
do seu constante bulir.
Deitóuse nos piñeirales,
coma nun berce, a dormir.
I o vento que rebulía,
Celanova xa o non ten.
O meu neno está durmido
i o vento durmíu tamén.
Onde o mundo chamase Celanova, Editora Nacional 1975
04-09-2018
Maria Soliña
Polos camiños de Cangas
a voz do vento xemia:
ai, qué soliña quedache,
María Soliña.
Nos areales de Cangas
muros de noite se erguian :
ai, qué soliña quedache,
María Soliña.
As ondas do mar de Cangas
acedos ecos traguían:
ai,qué soliña quedache,
María Soliña.
As gueivotas sobre Cangas
soños de medo tecían:
ai, qué soliña quedache
María Soliña
Baixo os tellados de Cangas,
anda un terror de auga fría:
ai, qué soliña quedache
María Soliña.
Longa noite de pedra 1962
En los arenales de Cangas,
muros de noche se erguían:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
Las olas del mar de Cangas
ácidos ecos traían:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
Las gaviotas sobre Cangas
sueños de miedo tejían
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
Bajo los tejados de Cangas
anda un terror de agua fría:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
Larga noche de piedra 1962
01-08-2018

DEITADO FRENTE AO MAR
Lingoa proletaria do meu pobo
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña
porque me sai de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa nan saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.
Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bos que sofren longo
unha historia contada noutra lingoa.
Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os valeiros,
non falo pra os estúpidos,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada rente ao mar, ise camiño…
Longa noite de pedra 1962
ECHADO FRENTE AL MAR Lengua proletaria de mi pueblo la hablo porque sí, porque me gusta, porque se me antoja, quiero y me da la gana; porque me sale de dentro, allá del fondo de una tristeza ácida que me inunda al ver tantos necios descastados, pequeños mequetrefes sin raíces que al poner la corbata ya no saben afirmarse en el amor de los antepasados, hablar la lengua madre, la lengua de los abuelos que están muertos, y ser, con el rostro erguido, marineros, labriegos del lenguaje, remo y arado, proa y reja siempre. La hablo porque sí, porque me gusta y quiero estar con los míos, con mi gente, cerca de los hombres buenos que sufren largamente una historia contada en otra lengua. No hablo para los soberbios, no hablo para los ruines y poderosos, no hablo para los vanidosos, no hablo para los estúpidos, no hablo para los vacíos, hablo para los que soportan reciamente mentiras e injusticias sin cesar; para los que sudan y lloran un llanto cotidiano de mariposas, de fuego y viento sobre los ojos desnudos. No puedo apartar mis palabras de todos los que sufren en este mundo. Y tú vives en el mundo, tierra mía, cuna de mi estirpe, Galicia, dulce pena de las Españas, tendida junto al mar, ese camino...
Larga noche de piedra 1962
08-07-2018
Disco: TEMPORAL
Grupo : XISTRA (Viveiro)
Edición: Laura Lady Records (Madrid) 1989
Intreprétes: Bajo – Bruno Vidal
Drums,Percusion: Ramón Amor
Flauta,Armónica,Voz: Andrés Sánchez López
Guitarra,Tambourine: Daniel Fernández Caxete
Teclados: Antonio Galindo
Violin: Manuel Jorge Amor
Voces: Antonio Atadell San Isidro
Disco: TEMPORAL
Grupo : XISTRA (Viveiro)
Edición: Laura Lady Records (Madrid) 1989
Intreprétes: Bajo – Bruno Vidal
Drums,Percusion: Ramón Amor
Flauta,Armónica,Voz: Andrés Sánchez López
Guitarra,Tambourine: Daniel Fernández Caxete
Teclados: Antonio Galindo
Violin: Manuel Jorge Amor
Voces: Antonio Atadell San Isidro
DERRADEIRA VONTADE DE FUCO BUXAN (*)
Detrás de cada home
está oubeando un lobo.
Un lobo que te come
e ten comesto ó pobo.
Canto pode sofrirse
télo xa ben sofrido.
Pro non hai que abatirse
nin darse por vencido.
Canto pode chorarse
télo xa ben chorado.
Pro non hai que calarse
nin sentirse abafado.
Canto pode perderse
télo xa ben perdido.
Pro non hai que doerse
nin rosrnar un laído.
Podes todo ganalo
si despertas e loitas.
Co corazón che falo
galego que me escoitas.
Cimenterio Privado, Edicións Roi Xordo, Xenevra 1973
(*) Copia parcial tirada do testamento ológrafo otorgado por Fuco Buxán; emigrante galego que finóu en Caracas no ano 1968, dempóis de asistir a unha reunión celebrada co gallo de erguer en Vigo un monumento ó emigrante descoñecido. Morréu probe, sin familia nin amigos, e, ademáis, poeta.
ÚLTIMA VOLUNTAD DE FUCO BUXAN (*)
Detrás de cada hombre
aúlla un lobo.
Un lobo que te devora
y tiene devorado al pueblo .
Cuanto puede sufrirse
lo tienes ya bien sufrido.
Pero no hay que abatirse
ni darse por vencido .
Cuanto puede llorarse
lo tienes ya bien llorado.
Pero no hay que callarse
ni sentirse asfixiado.
Cuanto puede perderse
lo tienes ya bien perdido.
Pero no hay que dolerse
ni exhalar un quejido.
Puedes ganarlo todo
si despiertas y luchas.
Con el corazón te hablo,
gallego que me escuchas.
Cementerio Privado, Edicións Roi Xordo, Ginebra 1973
(“‘) Copia parcial sacada del testamento ológrafo otorgado por Fuco Buxán, emigrante gallego que murió en Caracas en el año 1968, después de asistir a una reunión celebrada con motivo de erigir en Vigo un monumento al emigrante desconocido. Murió pobre, sin familia ni amigos, y, por añadidura, poeta.
03-07-2018
O Profesor e Artista Plásticor Xosé Poldras publica un Cartafol con gravados para ilustrar O neno preguntaba, poema do libro “O soño sulagado“.
El Profesor y Artista Plástico Xosé Poldras publica un Cartafol con grabados para ilustrar O neno preguntaba, poema del libro “O soño sulagado“


01-07-2018

25-06-2018
Arranxos e Dirección: Daniel García Artés
Iglesia dos Jesuítas de A Coruña 31-05-2013
XVIII Encuentro de Música Coral Fonseca
Coro Joven de la Orquesta Sinfónica de Galicia
Arreglos y Dirección: Daniel García Artés
Iglesia de los Jesuítas de A Coruña 31-05-2013
XVIII Encuentro de Música Coral Fonseca
Coro Joven de la Orquesta Sinfónica de Galicia
Maria Soliña
Polos camiños de Cangas
a voz do vento xemia:
ai, qué soliña quedache,
María Soliña.
Nos areales de Cangas
muros de noite se erguian :
ai, qué soliña quedache,
María Soliña.
As ondas do mar de Cangas
acedos ecos traguían:
ai,qué soliña quedache,
María Soliña.
As gueivotas sobre Cangas
soños de medo tecían:
ai, qué soliña quedache
María Soliña
Baixo os tellados de Cangas,
anda un terror de auga fría:
ai, qué soliña quedache
María Soliña.
Longa noite de pedra 1962
Maria Soliña
Por los caminos de Cangas
la voz del viento gemía:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
En los arenales de Cangas,
muros de noche se erguían:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
Las olas del mar de Cangas
ácidos ecos traían:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
Las gaviotas sobre Cangas
sueños de miedo tejían
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
Bajo los tejados de Cangas
anda un terror de agua fría:
ay, qué sola te quedaste,
María Soliña.
Longa noite de pedra 1962
15-06-2018
Disco: Quince Soles
Canta: Lucía Pérez
Edición: INQUEDANZAS SONORAS, Maio 2018
Colabora: Emilio Rúa
Disco: Quince Soles
Canta: Lucía Pérez
Edición: INQUEDANZAS SONORAS, Mayo 2018
Colabora: Emilio Rúa
Pra Moraima, sempre.
Moraima: diario de a bordo
Xaneiro 1972, II
Cando quero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando semento a espranza.
Digo Moraima
e ponse azul a alba.
Cando quero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a noite é pechada.
Digo Moraima
e ponse a luz en marcha.
Cando quero chorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a anguria me abafa.
Digo Moraima
e ponse a mar en calma.
Cando quero surrir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a mañá é crara.
Digo Moraima
e ponse a tarde mansa.
Cando quero morrer
non digo nada.
E mátame o silencio
de non decir Moraima.
Onde o mundo se chama Celanova (1975)
Para Moraima, siempre.
Moraima: diario de a bordo
Enero 1972, II
Cuando quiero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cuando siembro la esperanza.
Digo Moraima
y se pone azul el alba.
Cuando quiero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cuando la noche es cerrada.
Digo Moraima
y la luz se pone en marcha.
Cuando quiero llorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cuando la angustia me asfixia.
Digo Moraima
y el mar se pone en calma.
Cuando quiero sonreír
digo Moraima.
Digo Moraima
cuando la mañana es clara.
Digo Moraima
y la tarde se pone mansa.
Cuando quiero morir
no digo nada.
Y me mata el silencio
de no decir Moraima
Donde el mundo se llama Celanova (1975)
28-04-2018
A Revista Beletra Almanako ven de publicar nove poemas de Celso Emilio en Esperanto traducidos polo Profesor Suso Moinhos. Publicamos tres deles.
La Revista Beletra Almanako acaba de publicar nueve poemas de Celso Emilio en Esperanto traducidos pol el Profesor Suso Moinhos . Publicamos tres de ellos.
Longa Noite de Pedra 1962
KUŜANTA ĈE LA MARO…
Proletan lingvon de mia popolo,
mi ĝin parolas simple ĉar mi volas,
ĉar mi emas, deziras kaj decidas;
ĉar io fontas kerne, mia-funde,
el acida malĝojo min premanta
pro tiom da kretenoj liliputaj,
fridakoraj ridinduloj senradikaj,
ne plu sciantaj en kompleto snoba
aserti sian amon al prauloj,
paroli la gepatran,
la lingvon de la avoj forpasintaj,
kaj esti, altakape,
maristoj, kultivistoj de la vortoj,
kaj pruo kaj plugilo sama-tempe.
Mi ĝin parolas simple ĉar mi volas
kaj ŝatas stari nun apud la miaj,
ĉe la bonuloj longe suferantaj
alilingvan rakonton historian.
Mi ne parolas por la orgojlaj,
mi ne parolas por la fiaj, povoplenaj,
mi ne parolas por la vantaj,
mi ne parolas por la vakaj,
mi ne parolas por la stultaj,
sed male, por la firme elportantaj
mensogojn kaj maljustojn ĉiutagajn;
por kiuj ŝvitas kaj ploras
per daŭra larmoflu’ el papilioj,
el fajro, vento, sur okuloj nudaj.
Mi ne povas disigi miajn vortojn
de ĉiuj suferantoj en la mondo.
Kaj vi mondero estas, tero mia,
lulilo de mia gento,
Galegio, bedaŭro hispanuja,
kuŝanta ĉe la maro, tiu vojo…
El Longa nokto el ŝtono 1962
Deitado frente ao mar…
Língoa proletaria do meu pobo,
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gana;
porque me sai de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.
Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bos que sofren longo
unha historia contada noutra língoa.
Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os valeiros,
non falo pra os estúpidos,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.
E tí vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, dóce mágoa das Españas,
deitada rente ao mar, ise camiño…
Longa Noite de Pedra 1962